نگاهی انتقادی به جایگاه زن ایرانی در متون کهن فارسی( از آغاز طاهریان تا پایان خوارزمشاهیان)

زنان در همه ادوار تاریخی شاخصی از رشد و توسعه انسانی در عرصه‏های مختلف حیات بشری بوده و هستند، بررسی جایگاه زن ایرانی، در هر دوره از تاریخ ایران، درحقیقت، بررسی فراز و فرودهای حیات اجتماعی و فردی مردمان این سرزمین است. برای درک وضعیت زنان در ایران و نقش آن‏ها در زندگی سیاسی، اجتماعی با سیر بستر تاریخی، اجتماعی مسایل بنیادین، مانند مقام و منزلت زن در جامعه، ملهم از مجموعه ارزش‏ها، اعتقادها، باورها، حضور مستقیم و غیر مستقیم آن‏ها در تشکیلات اجتماعی ـ سیاسی و نقش آن‏ها در تحولات اجتماعی، که همگی عناصر اساسی در پدید آوردن فرهنگ سیاسی جامعه است، باید مدنظر داشته باشیم . بررسی وضعیت حال هر پدیده اجتماعی، بدون شناخت پیشینه تاریخی آن، ممکن نیست. برای شناخت گذشته جامعه ایرانی و وضعیت فرهنگی و اجتماعی آن در گذشته مورد تفحص این پژوهش و جایگاه زنان درآن، استخراج جایگاه زن ایرانی در متون کهن فارسی در دوره یاد شده کمک شایانی در نمایاندن جایگاه و نقش زنان در آن دوره حساس تاریخی می‏کند . دوره‏ای که پس از دو قرن سکوت و خاموشی، ادبیات مکتوب فارسی از دل حکومت‏های نیمه مستقل ایرانی جوانه زد و در پناه وزرای و امرای دانش دوست و هنرپرور در اندک زمانی به شایستگی سر برآورد و بالنده شد و آثار ارزنده و بنامی از قلم بزرگانی چون فردوسی، بیهقی، غزالی، عنصر‏المعالی، ناصرخسرو و دیگران در تاریخ ایران آن روزگار به جا گذاشت که در عین نام‏آوری و سرآمدی، پشتوانه و پناه ادبیات فارسی در ادوار آینده ایران شد .