پیوند کنش و شخصیت اخلاقی در فن شعر ارسطو

از دیدگاه ارسطو، شخصیت تراژدی باید از نظر اخلاقی خوب، یعنی فضیلتمند باشد و برای اینکه بتواند در مسیر سعادت قرار گیرد، باید طی کنش انتخاب‌گرانه و آگاهانه، قاعدۀ حد وسط اخلاقی را رعایت کند. بر همین مبنا، در این پژوهش این پرسش مطرح می شود که چگونه می‌توان پیوندِ میانِ کنش و شخصیت اخلاقی را توضیح داد؟ برای تامل و تبیین پاسخ این پرسش، فن شعر در کنار اخلاق نیکوماخوس مورد خوانش و تفسیر قرار می‌گیرد. هدف این است که با تکیه بر نسبت میان کنش و شخصیت اخلاقی در فن شعر وجوه متعدد کنش و تنیدگی آن با شخصیت و اخلاق _در وجه ایجابی و چه سلبی_ نمایان شود. اهمیت و ضرورت این پژوهش در آن است که به روشن کردن بخش‌های مهمی از فن شعر، با تکیه بر یافتن جایگاه آن در نظام فلسفۀ اخلاقی ارسطو یاری خواهد رساند. نتیجه‌ای که از این پژوهش بدست می آید این است که فن شعر را باید در چارچوب فلسفۀ ارسطو _ به‌ویژه فلسفۀ اخلاق_ مورد خوانش قرار داد و نیز کنش، در اندیشۀ حاکم بر فن شعر، در حالی که با شخصیت اخلاقی پیوند دارد اما بر آن تقدم نیز دارد.

the relationship between action and character in aristotle's poetics

according to aristotle, in poetics, dramatic characterization should show the character's moral choice in the form of action, and good moral choice is the criterion of the tragic character's moral goodness. a good or virtuous action, based on nicomachean ethics, is an action free from extremes, that is, an action in which the rule of the middle is observed. the tragic character is morally similar to us because he commits a moral error like us, but he is also superior to us because despite his moral error, he can return to the path of virtuous life. according to aristotle, action and character in tragedy should be intertwined in such a way that they represent the all-moral nature of human life. therefore, the ideal character of tragedy is morally, and potentially, good; who tries to realize and actualize his moral goodness during the rational, causal, unified and goal-oriented process of tragic design.