تبیین ماهوی خلوت گزینی در حکمت عرفانی

خلوت گزینی در آموزه های عرفانی به عنوان تلاشی از سوی عارف برای انفتاح معرفت شهودی و راهی برای میسر شدن مشاهدات حضوری شناخته شده است. در خلوت، عارف با تعلق خاطر به عزّ ربوبی در پی تحصیل کمال انقطاع از غیر حق است. بنابراین در این مقاله، نگارنده به هدف پاسخ به این سوال که «ماهیت خلوت در عرفان اسلامی چیست؟ »؛ بر اساس دیدگاه عرفا، به تبیین موضوع، پرداخته است. یافته های این مقاله حاکی از نگاه نظام مند به مساله خلوت از سوی عرفا با درنظرگرفتن مقدمات، فواید، شرایط و آداب آن است. همچنین نقش مراد و ذکر مدام در نیل به اهداف مترتب بر خلوت گزینی قابل توجه است. این پژوهش از نظر هدف، پژوهش کاربردی و از نظر جمع آوری داده، پژوهشی کیفی و مبتنی بر منابع کتابخانه ای است. روش پژوهش نیز توصیفی، تحلیلی است.

explaining the nature of solitude (khalwat) in mystical wisdom

solitude in mystical teachings is known as an attempt by mystics to open up intuitive knowledge and a way to make face-to-face observations possible. in solitude, the aspirant, with his heart attached to god's glory, pursues the study of completely detachment from non-righteousness. therefore, in this article, the author aims to answer the question what is the nature of solitude in islamic mysticism? based on the mystics' point of view, he explained the issue. the findings of this article indicate a systematic view on the issue of solitude by mystics, taking into account its prerequisites, benefits, conditions and customs. also, the role of murad and zikr in achieving the goals of seclusion is significant. in terms of purpose, this research is applied research and in terms of data collection, it is a qualitative research based on library resources. in terms of the research method, it is descriptive and analytical.