بررسی رمان شبه‌عرفانی «دعوت به ماورا» از منظر نظریه یونگ

در نظریه یونگ ناخودآگاه و کهن‌الگوهایی چون خود، آنیما، سایه، اضداد و تولّد دوباره اهمیت ویژه‌ای دارد. رمان‌های تورج زاهدی را که اغلب عرفانی و شبه عرفانی هستند می‌توان بر اساس کهن‌الگوهای فعال در نظریۀ یونگ بررسی کرد؛ زیرا بیشتر رمان‌های زاهدی روایتی از شهودهای قهرمان داستان از عالم ناخودآگاه است. این پژوهش با روش تحلیلی- توصیفی به تبیین و واکاوی نظریات روانشناسی یونگ در رمان «دعوت به ماورا» تورج زاهدی پرداخته است. یافته‌های پژوهش حاکی از آن است که شخصیت اصلی این رمان، سیدعلی اکفیانی، در آستانة چهل سالگی به جست‌وجو در ناخودآگاه خویش برای دست‌یابی به کمال انسانی و کسب تفرد دعوت شده است، وی به ماهیت سایة درون خود که همان شخصیت منفی ابراهیم سجادی تبار است، پی می‌برد و او را کنار می‌زند. سیدعلی، مانع رسیدن صهیونیست‌ها به مقصود خود و ازمیا ن بردن فرماندهان و مسئولین طراز اول کشور می‌شود. کشور و پدر در این داستان نماد خودآگاه جمعی و قومی هستند.