بررسی اندیشه‌های عرفانی آنه ماری شیمل و مولانا با تکیه بر چند تمثیل

پژوهش پیش‌رو در نظر دارد تا با شیوۀ توصیفی تحلیلی، اندیشه‌های حکمی عرفانی آنه ماری شیمل در منظومۀ «نغمة نی» را با سخنان مولانا با بررسی چند تمثیل در معانی یادشده بازخوانی کرده و به این طریق میزان تاثیرپذیری شیمل از حکمت و عرفان مولانا را به خواننده بنمایاند. یافته‌های تحقیق حاکی از آن است که شیمل در «نغمۀ نی» که حاوی 17 غزل بلند عاشقانه عارفانه است، بسیار تحت تاثیر ذهن و زبان جلال‌الدین محمد مولوی بوده و حتی در انتخاب تمثیل‌های خود، از این اندیشمند بلندآوازه و ادیب عارف ایرانی (قرن هفتم) وام گرفته است و سخن را با رمز و استعاره‌هایی که پیش‌تر دست پرماس وی بوده، آرایش داده است. از جمله تمثیل‌هایی که شیمل برای بیان عقاید خود مکرر استفاده کرده است دریا، صدف، امواج، نسیم، باغ (گل)، بهار، زمین و مانند آن‌هاست. محور اندیشه‌های شیمل که با نمادهای یادشده درصدد تعلیم و تلقین آن بوده، چگونگی رابطۀ انسان با آفریدگار (برپایۀ مساله وحدت وجود بر مذهب تجلی) و به دنبال آن، غم غربت روح (نوستالژی) و تلاش برای زدودن این «غم» و رسیدن به آرامش ابدی است.

analyzing the mystical thoughts of annemarie schimmel and molana based on some allegories

this research employs a descriptive analytical method to examine the philosophical and mystical thoughts of annemarie schimmel in her poetic collection naghmeh ye ney, comparing them with molana's ideas through an exploration of selected parables. the study aims to highlight schimmel's intellectual and mystical influences derived from molana's wisdom and spirituality. the findings indicate that schimmel, in naghmeh ye ney, which comprises 17 mystical and romantic ghazals, is deeply inspired by molana's intellectual and linguistic legacy. she borrows extensively from this eminent 13th century persian mystic and poet, adorning her work with symbols and metaphors previously central to his teachings. among the recurring parables used by schimmel to express her beliefs are the sea, the shell, waves, breeze, garden (flowers), spring, earth, and similar elements. the focal point of schimmel's thoughts, conveyed through these symbols, revolves around the relationship between humanity and the creator (based on the principle of unity of existence), the sorrow of the soul's exile (nostalgia), and the quest to overcome this sorrow to achieve eternal tranquility.