تحلیلی از معرفت‌بخشی تجربه محض و باورهای پیشین در آن از دیدگاه ابن عربی

پژوهش حاضر یک نوع روش ماهیت شناسی در حوزه سبک زندگی، معرفت بخشی اسلامی و باورهای سنتی اسلامی و عرصه های مشابه را تبیین می کند. شناخت و تبیین مفاهیم ترکیبی همچون سبک زندگی اسلامی، کاری است پیچیده که در عهده‌ شرح اللفظ نیست و در این راستا دین مبین اسلام در تمامی حوزه ها چارچوب هایی را در جنبه های مختلف ارائه نموده که بر این اساس نظریه های متفاوتی نیز ارائه شده است. در برخورد با تجربه دینی دو دیدگاه وجود دارد. یکی ساخت گرایی که تجربه را مجموعه ساختار ذهنی فرد تجربه گر می‌داند و دیگری ذات گرایی که تجربه های گوناگون را دارای هسته‌ای با اوصاف مشترک می‌داند. معرفت شناسان جدید، تجربه محض و بدون تغییر را قبول نداشته و باورهای پیشین را مسبوق به تجربه آورده و تاثیر زمان و مکان و فرهنگ تجربه را سبب تفسیر آلود‌شدن آن می‌دانند. اما صاحب این قلم با بدعت خواندن مکاشفات برخی از عرفا توسط هم عصران آن ها و تعارض داشتن مکاشفات لیدی جولیان با تعالیم کلیسای دوران خودش، نقش زمان و مکان را در تجربه محض نپذیرفته و برای اثبات آن به شش دلیل از ابن عربی بدین قرار توسل جسته‌اند و آنگاه با این استدلال‌ها مکاشفه عارف را زمانی معرفت زا و قابل اعتماد می‌داند که خالص بوده و دارای این شرایط باشد تا از این طریق تجربه محض را اثبات نماید.

an analysis of the epistemology of pure experience and previous beliefs in it from ibn arabi's point of view

the present research explains a type of essentialist method in the field of lifestyle, islamic knowledge and traditional islamic beliefs and similar fields. recognizing and explaining hybrid concepts such as islamic lifestyle is a complex task that is not in the responsibility of glossary, and in this regard, the religion of islam has presented frameworks in different aspects in all areas, on the basis of which different theories have been presented. . there are two views in dealing with religious experience. one is constructivism, which considers experience to be the set of the mental structure of the experiencer, and the other is essentialism, which considers various experiences to have a core with common characteristics. but the author of this pen did not accept the role of time and space in pure experience by calling the revelations of some mystics by their contemporaries as heresy and the contradiction of lady julian's revelations with the teachings of the church of his time, and to prove it, he appealed to ibn arabi for six reasons. 1 not knowing the experience 2 not expecting the experience 3 not having a history of experience 4 the experience not being suitable for the nature of the seeker 5 not repeating the experience 6 the result of not thinking about the experience. and then, with these arguments, he considers the mystic's revelation to be epistemic and reliable when it is pure and has these conditions to prove pure experience.