عرفان و تصوف، وحدت بخش فرق اسلامی(با تکیه بر اسرارالتوحید)

تصوف اسلامی، متاثر از فرهنگ اقوامی چون عیسوی، برهمایی‌ و بودایی با هدایت به معرفت نفس، انسان ها را به فرهنگ نوینى فرا خواند که در پرتو آن تمدنی کهن شکفته ‏گردید. دلزدگی مسلمانان خسته از سوء استفاده های مذهبی خلفای وقت، موجب گرایش مردم به سبک و سیاقی جدید به نام «تصوف» شد. تصوف که آغوش مهر و انسانیت را به همگان گشوده بود، باور داشت هر دینی که آدمی را به انسانیت نزدیک کند، راه روشنایی و درستی است. بنابراین ابوسعید که در عصر خود پرچمدار فرهنگ آشتی و صلح بود، توانست در جریان سازی فرهنگی و اجتماعی قرن پنجم در شکل گیری نگرش صوفیانه و انسان دوستانه در اجتماع نقش بسزایی داشته باشد. جستار حاضر با روش سندکاوی، به شیوه ی تحلیلی توصیفی، با استناد بر اسرارالتوحید، و با نظر به رویکرد «اصالت عمل»، به بررسی تاثیر اندیشه های صوفیانه و سیاست گذاری های عرفان و تصوف در اوضاع سیاسی و اجتماعی قرن پنجم می پردازد تا دستاوردهای تصوف را در جامعه ی ابوسعید واکاوی نموده و به این نتیجه برسد که آموزه های صوفیانه توانست در عمل حقیقت یابد و مسیر رشد و تعالی جامعه ی ابوسعید را هموار نماید. در این پژوهش هدف بررسی تآثیرات اجتماعی آموزه های صوفیانه شیخ میهنه در عصر اوست.

mysticism and sufism, unifying the islamic sect (relying on the secrets of monotheism)

islamic sufism, influenced by the culture of peoples such as christianity, brahminism and buddhism, guided by self-knowledge, called people to a new culture, in the light of which an ancient civilization flourished. tired of the muslims who were tired of the religious abuses of the caliphs of that time, people tended to a new style called sufism. sufism, which opened the arms of love and humanity to everyone, believed that any religion that brings a person closer to humanity is the path to enlightenment and righteousness. therefore, abu said, who was the flag bearer of the culture of reconciliation and peace in his era, was able to play a significant role in the cultural and social streamlining of the fifth century in the formation of sufi and humanitarian attitudes in society.the present essay examines the influence of sufi thoughts and the policies of mysticism and sufism in the political and social situation of the fifth century, with the method of sandakavi, in an analytical-descriptive manner, with reference to asrar al-tawheed, and with an eye to the authenticity of action approach. to analyze the achievements of sufism in abu saeed's society and come to the conclusion that sufi teachings were able to come true in practice and pave the way for the growth and excellence of abu saeed's society. in this research, the aim is to investigate the social effects of the sufi teachings of sheikh mihneh in his era.