نقش آیات پیرامون «صورتگری احسن الهی» در انگارة «اشرفیت انسان»

چکیده: یکی از فرضیه های مهم در حوزههای انسان شناسی، گیتی شناسی و حتی هستیشناسی، ادعای برتری انسان بر موجودات دیگر است و به طور عمده برای تایید این ادعا، به برخی آیات قرآنی و روایات همسو رجوع شده است. از جمله: آیه 64 سوره غافر و آیه 3 سوره به حسن » و صََّوَرُک م حسَنَ صَُوَرُک م «َ تغابن است که در آنها با تعبیر َ فَا صورت انسان اشاره شده است. ازاینرو مفسران با رویکردهای گوناگون افعل » احسن « علمی در آثار خود چنین استنباط کردهاند که چون تفضیل و دال بر انحصار صورتگری احسن الهی درباره انسان است، پس نوع انسان اشرف مخلوقات خواهد بود. هدف این مقاله بررسی رابط ه و کشف » اشرفیت انسان بر موجودات دیگر « مبنایی این دو آیه با ادعای الصورة الانسانی ة « حقیقت است. همچنین در این آثار با استناد به روایت تلاش شده تا آن مدعای اشرفیت انسان تقویت شود. ،»... اکبر حجج الله اما روایت مذکور مورد تایید علم الدرایة نیست و از حیث سند، دلالت و حکایتگری مورد نقد میباشد. یافتههای این تحقیق حکایت از آن دارد افعل تفضیل نیست و فعل ماضی است، به نظر میرسد آن ،» احسن « که دو آیه و نیز روایت مذکور، نمیتواند ادعای مورد نظر را اثبات کند و لذا این فرضیه عرفانی، کلامی و فلسفی، از حیث استناد به این ادله درون دینی، نارسا و بیدلیل خواهد بود.

the role of verses concerning divine best form in the concept of human superiority

throughout the history of islam, the authenticity of sunnah (tradition) and ahadith (narrations) in understanding the qur’an has been a point of consensus among interpreters of all sects, albeit with slight variations in exemplifications. however, in the contemporary era, a new approach has emerged among reformist thinkers who, in contrast to qur’anists who completely reject tradition, have critiqued and refined hadith collections and sought to reduce the extent of the authority attributed to tradition. this study aims to conduct a comparative analysis of the views of samer islambuli, muhammad saeed ashmawi, and ismail kurdi, who are recognized as critical hadith reformists. it will examine their perspectives on the authority of tradition and assess the differences and similarities in their opinions on this matter. the findings indicate that although the moderate spectrum of critical hadith reformists is often portrayed as a movement committed to the authority of sunnah—critiquing only verbal sunnah—there exists a historical perspective within their views that regards sunnah as a historical issue resulting from the understanding of the prophet (pbuh). additionally, the denial of the legislative and revelatory nature of sunnah, along with the assertion that the prophet (pbuh) is not infallible from error, oversight, and forgetfulness, are also among the viewpoints articulated by the thinkers of this movement