گونه‌شناسی همکاری‌ها و چالش‌های علویان ترکیه با دولت‌ها و جوامع غیرعلوی آن کشور

علویان ترکیه، بزرگ‌ترین اقلیت دینی برجسته و یکی از جدی‌ترین جوامع حا‌می ‌بنیاد جمهوری‌ سکولار در این کشور بوده‌اند که همواره طبقه‌بندی خود را به‌عنوان اقلیت رد کرده‌اند. آن‌ها همیشه در ‌فرایند فعالیت‌ها و تعاملات خود با دولت‌ها و جوامع غیر علوی ازجمله سنی‌‌ها، سکولارها، احزاب و کردها با مسائل و چالش‌هایی مواجه شده‌اند و مواضعشان نسبت‌ به دولت‌ها و علویان سوریه برایشان در‌ داخل و خارج ترکیه مشکلاتی ایجاد کرده ‌است. بااین‌وصف، محققان در اولین رویارویی پژوهشی خود در مطالعۀ این اقلیت، با این سوال اساسی روبه‌رو شده‌اند که همکاری‌ها و چالش‌های علویان ترکیه با دولت‌ها و جوامع غیر علوی این ‌کشور چیست و سپس در بررسی ابتدایی خود، از سویی با جریان‌های سکولاریسم و دموکراسی‌سازی تدریجی، احزاب، سنی‌های حنفی حاکم، کردهای علوی، دولت‌های ترکیه و علویان عرب و به‌واسطۀ ایشان با علویان سوریه، مواجه گردیده و از سوی دیگر نسبت‌ به نقش و تاثیر هر یک از این جریان‌ها بر علویان و تاثیر متقابل علویان بر هریک از آن‌ها و نیز عوامل چالش‌ها و موانع تعاملات بینشان، کنجکاو شده‌اند. واکاوی این موارد، با رویکردی گونه‌شناسانه، موضوعی و تحلیلی - توصیفی، این نتایج را داشته است: الف. جانب‌داری دولت‌ها از سنی‌ها و ترجیحشان به علویان موجب نارضایتی علویان از دولت، مانع نزدیکی علویان و سنی‌ها و باعث همبستگی بیش‌ازپیش علویان ترکیه و سوریه شده ‌است؛ ب. علویان، مخالف حزب حاکم و متمایل به حزب جمهوری‌خواه خلق هستند و این ‌که هیچ‌ علوی در‌ رهبری احزاب و مسئولان حکومتی نیست موجب اعتراضات ضدحکومتی آن‌ها شده است؛ ج. دموکراسی‌سازی و تکثرگرایی فرهنگی، موجب گرایشی اندک به تجدید بُعد مذهبی علویان گردیده، ولی تمایل بیشتر به سکولاریسم، تاثیر اندک عقاید دینی در‌ زندگی و حمایت از اصلاحات سکولار آتاتورک، محسوس بوده است.

typology of cooperation and challenges faced by turkey’s alevis with the governments and non-alevi communities in that country

the alevis in turkey, the largest religious minority and one of the most ardent supporters of the establishment of the secular turkish republic, have always refused to be labelled as a minority. they have been repeatedly challenged by both governments and non-alevi communities, and their stance towards government authorities and syrian alawites has led to various difficulties. in their study of this minority, the researchers addressed the fundamental question: &what are the co-operation efforts and obstacles for turkish alevis in dealing with the governments and non-alevi communities of this nation?& in their initial research, they came across the currents of secularism and gradual democratisation, political parties, the dominant hanafi sunni group, alevi kurds, turkish authorities, arab alevis, and syrian alawites, sparking curiosity about the role and impact of these currents on alevis and the alevis’ reciprocal influence on them. through the analysis of these scenarios utilizing a typological, thematic, and analytical-descriptive approach, several outcomes have emerged: the government’s favouring of sunnis has led to discontent among alevis, made closer relations between them more difficult, and encouraged greater solidarity among alevis in turkey and syria. the alevis have spoken out against the ruling party and are leaning towards the republican people’s party. the absence of alevi leaders in political parties and government positions has led to anti-government protests. the processes of democratization and cultural pluralism have triggered a slight tendency to revive the religious aspect, but the pursuit of secularism, the marginal role of religious beliefs in daily life, and the endorsement of atatürk’s secular reforms remain at the forefront.