مدل نیاز حقوق در رویارویی با بزه‌دیدگی جنسی کودکان و نوجوانان (با رویکرد سیاست جنایی مشارکتی)

امروزه موضوعات مربوط به حقوق کودک و نوجوان و لزوم توجه به آن‌، وسعت بیشتری یافته؛ به‌نوعی که احترام به حقوق آنان اندیشه‌ای اساسی در مساعدت همه‌جانبه در رشد فکری و سلامت روحی آن‌ها است. جوانان همواره آسیب‌پذیر‌ترین قشر جامعه هستند، بی‌شک نیازمند حمایت بیشتری در جهت حفظ کرامت، حقوق و مصالح خود از سوی والدین و نهادهای‌سیاست‌گذاری در مقابل کج‌روی‌های اجتماعی می‌باشند‌. درحالی‌که با تغییر مناسبات‌اجتماعی، نه‌تنها اشکال جدیدی از ناهنجاری‌ها پدید آمده، بلکه میزان رواج و مفهوم آن‌ها تغییر یافته است. این پژوهش واجد ویژگی‌هایی برای کاربست برنامه‌های‌عدالت‌ترمیمی در پرونده‌های‌خشونتِ‌جنسی در گفتمان قضایی ایران است که مبتنی بر یافته‌های تجربی به بحث گذاشته می‌شود. به‌گواهی مطالعات‌تجربی، تلاش گفتمان‌تقنینی در بستر سازوکارهای رسمی عدالت برای حمایت موثر از جوانان بزه‌دیدةجنسی به‌تنهایی کافی به مقصود نیست؛ ازآن‌جهت که نظام‌عدالت‌کیفری ظرفیت‌های محدودی برای تامین نیازهای بزه‌دیدگان دارد، همین امر منجربه دگرگونی قابل فهمی در پاسخ به جرائم‌جنسی منطبق با مولفه‌ها ‌سیاست جنایی مشارکتی ‌در بیشتر نظام‌های‌حقوقی شده است. نتیجۀ این پژوهش از نظر نوع،کیفی و روش،توصیفی‌‌تحلیلی است، با به‌کارگیریِ رایج‌ترین ابزارهای‌گردآوری اطلاعات؛ تهیه و توزیع 100 پرسش‌نامه (میان مددکاران‌اجتماعی، خانواده‌های دارای فرزند زیر18سال و افراد زیر18سال) نشان می‌دهد رویکرد بزه‌دیده‌محور به منافع و مطالبات بزه‌دیدگان خشونت‌جنسی، همسو با اقتضائات عدالت‌ترمیمی است. با وجود اختلاف‌نظرهایی در نتایج، اما در مواردی (کمبود نیروی فعال در این حوزه، فقدان شکل‌گیری نهادهای خاص مقررشده در قانون) با یکدیگر هم‌نظر بودند که موجبات اجرایی نشدن عدالت‌ترمیمی را فراهم می‌آورند

the need rights model in dealing with sexual abuse of children and adolescents with the criminalparticipatory policy approach

children’s rights have become increasingly significant in recent years, to the point where doing so is necessary to promote both their intellectual growth and emotional health. the most vulnerable members of society are always the young, and protecting their rights, interests, and dignity from public anger surely requires additional support from parents and institutions in charge of developing regulations. new anomalies have also emerged as social interactions have changed, and both their occurrence and importance have changed. features for the implementation of restorative justice programs in cases of sexual violence in iran’s judicial discourse are evaluated on the basis of the research’s empirical findings. the reaction to sexual crimes has changed in line with the components of criminal participatory policy in most legal systems, which is given the criminal justice system’s limited ability to satisfy the demands of these victims. empirical research show that the official judicial systems’ legislative rhetoric is insufficient to effectively safeguard children who have been sexually abused. the creation and distribution of 100 questionnaires to social workers, families with minor children, and people under 18 revealed that restorative justice’s requirements are met by a victim centered approach to the needs and interests of victims of sexual assault. this study’s findings are descriptive analytical in terms of its kind, level of excellence, and methodology. they concurred in certain situations (lack of active force in this field, absence of formation of specific institutions needed by law), which resulted in the non implementation of restorative justice, although having differing viewpoints on the consequences.