نقد فرمالیستی مراثی فیضی دکنی

نقد ادبی به‌عنوان ابزاری برای سنجش جایگاه و ارزش آثار ادبی، در نوع فرمالیستی خویش حاصل تغییرات عمدۀ قرن بیستم در رویکرد به این آثار است. این نوع نقد، متاثر از دیدگاه‌های مبتنی بر زبان‌شناسی، متون ادبی را بدون توجه به عوامل بیرونی ازلحاظ فرم و با تاکید بر گفتمان، حالت و گونه بررسی می‌کند. درواقع نقد فرمالیستی به‌دنبال تثبیت پژوهش علمی در ادبیات و تبدیل آن به دانشی مستقل با تکیه بر مولفه‌هایی چون قاعده‌افزایی و قاعده‌کاهی شکل می‌گیرد. در جستار حاضر، به‌روش تحلیل کیفی، ضمن خوانش مرثیه‌های فیضی دکنی برپایۀ مولفه‌های اصلی این نوع نقد، به این نکتۀ عمده می‌رسیم که چگونه برونۀ زبان با تاثیرپذیری عناصر سازندۀ کلام از روش‌های قاعده‌افزایی، آشنایی‌زدایی شده و واژه‌ها و صامت‌ها و مصوت‌ها در نهایتِ انسجام و توازن هماهنگ با فضای عاطفی شعر پیش می‌روند و انحراف از قواعد حاکم بر زبان هنجار، تحت عنوان قاعده‌کاهی با به‌کارگیری صناعاتی چون تشبیه و استعاره و مجاز و کنایه و... در ژرف‌ساختی برپایۀ عواطف و احساسات، کارکردی ادبی به‌زبان می‌بخشد و در نهایتِ سازگاری فرم شعر، با عواطفِ مطرح‌شده باعث توفیق شاعر در القای عواطف و احساسات و خَلق مراثی عاطفی و احساسی دلنشین می‌شود.

formalist criticism of faizi deccani's elegies

literary criticism as a tool to measure the status and value of literary works in their formalistic form is the result of major changes in the approach to these works in the 20th century. this type of criticism, influenced by viewpoints based on linguistics, examines literary texts without regard to external factors in terms of form and with an emphasis on discourse, mode, and genre. in fact, formalist criticism was formed in order to stabilize scientific research in literature and turn it into independent knowledge by relying on components such as extra regularity and deviation rule. in the current research, using the qualitative analysis method, while reading faizi decani's elegies based on the main components of this type of criticism, we come to the important point of how the influence of rule-enhancing methods on the elements that make up the word defamiliarizes the external part of the language. and the words, consonants, and vowels have progressed with the highest degree of coherence and balance, in harmony with the emotional atmosphere of the poem. and also the deviation from the rules governing the standard language, under the title of the deviation rule, by using techniques such as simile, metaphor, metonymy, and irony... in its deep structure based on emotions and feelings, it has given a literary function to the language, and as a result of the compatibility of the poem form with the expressed emotions, it has made the poet succeed in inducing emotions and feelings and creating beautiful emotional elegies.