تحلیل سیاست های رفاهی و اجتماعی دولت های نهم و دهم با رویکرد نهادگرایی نوین نورث

بر اساس نظریه جدید نظم اجتماعی نورث، دولت‌ها نقش قابله‌گری و توجه به الگوی بومی در توسعه دارند. هدف این پژوهش، ارزیابی سیاست‌های رفاهی دولت‌های نهم و دهم و تطبیق آن با مفاهیم این نظریه با بررسی اسناد کتابخانه‌ایی و گزارش‌های پایگاه مجلات و مقالات معتبر علمی با روش توصیفی-تحلیلی انجام شده است. یافته‌های این پژوهش نشان داد که با وجود نقش مسلط دولت‌های مذکوردر حوزه سیاستگذاری اجتماعی از جمله مسکن، با نقدهایی از جمله کیفیت پایین و مقاومت کم آن روبرو است. بعلاوه، با وجود بیمه اجتماعی شاغلین و مکلفین حدود 39 میلیون نفر، هنوز بخش زیادی از جمعیت کشور بیمه نیستند. همچنین، سهم هزینه سلامت و اعتبارات آموزش و پرورش بترتیب 1.8 و3 درصد از تولید ناخالص داخلی بوده، که فاصله زیادی با معیارهای جهانی دارد. نتیجه کلی اینکه بدلیل عدم توجه به مولفه‌‌های نورث، دولت بجای نقش تسهیل‌گرایانه در فرآیند رفاه اجتماعی، نقش تمرکزگرایانه با نگاه شخصی از بالا به پایین به همراه نظم دسترسی محدود در راستای ایجاد منفعت برای الیت حاکم به سبب تقویت پایگاه اجتماعی، انتخاباتی بوده است. همچنین، عدم مشارکت نهادهای مدنی در این عرصه، منجر به عدم توسعه متوازن اجتماعی و عدم توفیق دولت‌های مذکور در دستیابی به عدالت اجتماعی شده است.

analysis of welfare and social policies of the 9th and 10th governments with the approach of modern north institutionalism

according to north's new theory of social order، governments have a facilitator role in development. the purpose of this research is to evaluate the welfare policies of the 9th and 10th governments and to compare it with the concepts of this theory by examining library documents and reports from journals and authoritative scientific articles using a descriptive-analytical method. the findings of this research showed that despite the dominant role of the aforementioned governments in the field of social policy including housing، it faces criticisms such as its low quality and resistance. additionally، despite the social insurance of about 39 million people، a large part of the country's population is still not insured. also، the share of health expenditure and education credits was 1.8 and 3 % of the gdp، which is far from the global standards. the general conclusion is that due to the lack of attention to the components of the north، instead of a facilitative role in the process of social welfare، the government played a centralized role with a view from top to bottom along with a limited access order to create benefits for the elite due to the strengthening of the social base. also، the non-participation of civil institutions in this field led to the lack of balanced social development and the failure of the aforementioned governments to achieve social justice.