بررسی تطبیقی میزان تاثیرارتباطات سنتی چهره به چهره وارتباطات نوین درایران

ارتباطات سنتی در گذشته و تا قبل از آنکه وسایل ارتباط جمعی جدید پا به عرصه ظهور بگذارند تنها وسیله برای برقراری ارتباط بین افراد و گروه های مختلف اجتماعی و مبادله پیام ها بوده است به گونه ای که در جوامعی مثل ایران که از لحاظ تاریخی دارای نظام سنتی بوده است تامین اخبار و اطلاعات روزانه مردم عمدتاً ازطریق این نوع از ارتباطات صورت می گرفته است. کم کم با روی کارآمدن وسایل ارتباط جمعی و بخصوص تلویزیون زمینه برای کمرنگ تر شدن ارتباطات چهره به چهره و همسان کردن نگرش ها و افکار مردم در کنار سرگرمی در جوامع مختلف باز شد. هدف اصلی از انجام پژوهش باز نمایی میزان تاثیر ارتباطات سنتی و چهره به چهره و ارتباطات مدرن با اتکا برابزاری چون تلویزیون بر مخاطبان می باشد. از طرفی به دنبال اثبات این نکته هستیم که با وجود گسترش ابزارها و وسایل ارتباطی جدید امروزی در ایران هنوز هم جایگاه ارتباطات سنتی با شیوه های القا و تاثیر گذاری چون (وعظ و خطابه و...) حفظ شده است و چه بسا درحفظ تاثیر و نفوذ خود از کاربرد فناروی های جدید نیز دریغ نمی کند.