شافل در قالی دستبافت راور و موسیقی سبک بلوز

راور، شهری در حاشیۀ کویر لوت در شمال استان کرمان، خاستگاه قالی‌های زیبا، ظریف و ارزشمندی است که مورد ستایش و تحسین پژوهشگران داخلی و خارجی قرار گرفته است. از صنایع و هنرهای دستی مردم راور در گذشته می‌توان به شال‌بافی، کرباس‌بافی، گلیم‌بافی، پتوبافی، پرده‌بافی، سفره‌بافی، گیوۀ چینی و مهم‌تر از همه، به قالی‌بافی اشاره کرد. از این میان، امروزه فقط هنر قالی بافی‌بافی در این شهر تداوم دارد. راور از اولین مراکز قالی‌بافی در استان کرمان به شمار می‌رود. از گذشته‌های دور میان قالی‌بافی کرمان و قالی راور ارتباطی نزدیک بوده و قالی راور سهم بسزایی در شهرت قالی کرمان داشته است. معمولا در صادرات، قالی راور را تحت نام «قالی کرمان» به فروش می‌رساندند و در واقع قالی کرمان عنوانی کلی است که به فرش‌های سایر نقاط استان نیز اطلاق گردیده است. قالی کرمان، خصوصا قالی راور، تاریخچۀ دقیقی ندارد و تاریخ آن سینه‌به‌سینه به صورت شفاهی نقل شده و به روایتی با سابقه‌ای کهن، یکی از قدیمی‌ترین مناطق قالی‌بافی ایران به شمار می‌رود. در عصر صفویه که اوج شکوفایی هنر در ایران بود، قالی هم مانند دیگر هنرها شکوفا شد.آنچه در این مقاله به آن پرداخته خواهد شد، وجود تشابه ریتمی در قالی دستبافت راور حین بافت و ریتمی مشابه در موسیقی سبک بلوز امریکاست که از لحاظ ایجاد و پیدایش تقریبا در یک دوره ظهور کرده‌اند. هر دو ریتم برای آسان کردن سختی کار حین انجام آن کار به وجود آمده‌اند و شالودۀ اصلی آنها موسیقی و ریتم است و تفاوت اصلیِ این دو ریتم در نحوۀ اجرای آنهاست که به طور جداگانه به آنها خواهیم پرداخت .