بررسی توزیع ناهنجاری دمای سطح خلیج فارس از سال 1981 – 2017

این تحقیق با هدف درک تغییرات دمای سطح آب خلیج فارس در یک بازه‌ زمانی 36 ساله و تغییرات نسبی آن نسبت به این پارامتر فیزیکی در قاره آسیا و سایر اقیانوس های جهان صورت گرفته‌است چرا که یکی از شاخص‌های کلیدی گرمایش جهانی و تغییر اقلیم محسوب می‌شود. داده‌های مذکور در 24 نقطه منتخب در کل خلیج فارس، تنگه هرمز و ابتدای دریای عمان در بلندمدت از دسامبر 1982 تا 2017 از داده‌های سنجش از دور مرکز اقیانوس شناسی و علوم جوی ایالت متحده ( (noaaبا رویکردهای زمانی متفاوت اخذ و پردازش شده که در دو بخش به صورت رصد سالانه وهمچنین ماه‌های همسان می‌باشد. برآورد شاخص‌های آماری اساس تحقیق را تشکیل می‌دهند. بر اساس آزمون چولگی و کشیدگی داده‌ها نرمال ارزیابی شد. نتایج مبتنی بر این موارد است؛ محاسبه ضریب پراکندگی نشان دهنده دمای سطح با بیشینه 3.3 % در ماه اکتبر )پاییز) و کمینه در ماه می (بهار) به مقدار 1.6% در سی و شش سال است. در ماه‌های همسان نیز در همین بازه زمانی می‌توان بیشینه دامنه تغییرات دمای سطح را در ماه سپتامبر اواخرتابستان و کمینه آن را در ماه دسامبر و منتهی به زمستان دید. بررسی‌ها نشان می دهد بیشترین نرخ انحراف دما از میانگین (خطای نسبی) در تمام نقاط منتخب در سال1982-1983 به طور کامل رخ داده که همزمان با النینویی بسیار قوی است. ناهنجاری دما نیز در همین سال بسیار محسوس است. در بررسی ماههای همسان ناهنجاری دما در ماه ژانویه از حیث تعداد بیش از ماه‌های دیگر ولی از لحاظ شدت کمترین است. کمینه ناهنجاری دما به لحاظ تعداد نیز در ماه سپتامبر می‌باشد. ژوئن ماهی است که شدت بزرگی ناهنجاری نسبت به ماههای دیگر بیشتر رخ داده‌است. سال 1999 گرمترین سال و سال 1983 سردترین سال خلیج فارس می‌باشد. میانگین دمای سطح خلیج فارس در سی و شش سال27.16 درجه سانتیگراد می‌باشد.