از دعوت به تاملی آیرونیک درباره ساختار اداره ایران تا تجربه دیالکتیک غیر بیانی (با تاکید بر آراء کیگور،آلتوسر، بدیو، دلوز)

تعیین نوع نظام اقتصادی ایران به بن بستی معرفتی تبدیل شده است. بر این اساس، چارچوب مفهومی این نوشتار، سعی دارد به پراکسیسی رهایی بخش همچون تعیین چگونگی بازتولید نظامِ یاد شده دست یابد زیرا ساختار اداره ایران در وضعیتی آیرونیک(متناقض) گرفتار شده است و قواعد کاپیتالیستی در اقتصاد ایران، از ناحیه سیاست خارجیِ ضدکاپیتالیستی در حال بازتولید است. بر این اساس روش آیرونی را بنا بر اقتباسی از آراء کیگور مورد استفاده قرار داده ایم و صورت بندی نئومارکسیستی آیرونیِ یاد شده را در خوانش سمپتوماتیک[1] و گسست پروبلماتیکِ[2] آلتوسر، و دیالکتیک غیربیان گر و دیالکتیک تاییدیِ بدیو، پیشنهاد کرده ایم. بنا بر یافته ها، اگر با رویکرد آیرونیک به نسبت سیاست خارجی ستیزآمیز و نوع نظام اقتصادی داخلی بنگریم، گسست از گفتمان نئولیبرال فراهم می گردد زیرا توقف بازتولید قواعد نئولیبرالیسم در اقتصاد ایران موکول به توقف این نوع از ستیز با سرمایه داری جهانی در سطح سیاست خارجی است.

from an invitation to an ironic reflection on the structure of iranian governance to the experience of non-expressive dialectics: emphasizing on views of kigor, althusser, badiou , and deleuze

the conceptual framework in this article is designed to overcome the epistemic impasse. this impasse is determination the type of iran's economic system and our liberating praxis is to go beyond this impasse and addresses the issue of how iran's economic system is reproduced. the existing structure in iran is caught in an ironic and contradictory situation because the capitalist rules in the iranian economy are reproduced in iran through the anti-capitalist foreign policy of the government. in this article, we have used the method of irony based on kierkegaard's theory, and we have also proposed the neo-marxist configuration of this irony in the symptomatic reading and problematic break of althusser, as well as badiou's non-expressive dialectic and affirmative dialectic, in a concrete way. according to the findings of this research, adopting an ironic approach regarding the ratio of aggressive foreign policy and the type of domestic economic system, in the context of the theoretical capacities of the new left, causes the certainty of some hypotheses to be questioned. and the problematic break from neoliberal discourse depends on the turn of capitalist rules because anti-capitalist foreign policy reproduces economic neoliberalism