زوال سکونت‌پذیری و تولد محله‌ای کم برخوردار: فرایند ادغام روستای باغِ‌نی در کلانشهر کرمانشاه

این مقاله به بررسی فرایند ادغام روستای باغ‌نی در کلانشهر کرمانشاه و پیامدهای آن می‌پردازد. رویکرد نظری مقاله مبتنی بر آرای میشل دوسِرتو و مارتین هایدگر است. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی و فنون گردآوری داده مرور اسناد، مشاهده و مصاحبه است. تعداد مصاحبه شوندگان 16 نفر بوده و براساس نمونه‌گیری نظری انتخاب شدند. یافته‌ها نشان می‌دهند روستای باغِ‌نی پیش از ادغام در کلانشهر کرمانشاه سکونت‌پذیر بود و فعالیت‌های انجمن ایالتی در اوایل دهۀ 40 مانند ساختن مدرسه، حمام‌عمومی، لوله‌کشی آب، و لایروبی نهرها، سکونت‌پذیری را تقویت کرد. همزمان با این فعالیت‌ها، فرایند ادغام با دست‌اندازی به قلمرو روستا شروع و تا پایان قرن ادامه داشت. ساخت شهرک 22 بهمن در غرب، ایجاد تاسیسات ارتش در شمال و واگذاری زمین‌های باغ فردوس و دانشکده کشاورزی در شرق سه روند دست‌اندازی به حریم روستا در دهه‌های 40 و 50 خورشیدی بودند. پس از انقلاب نیز، ساخت فضاهای آموزشی و محله مسکونی در حدفاصل روستا و تاسیساتِ ارتش به همراه مجموعه جهاد دانشگاهی، مهم‌ترین روندهایی بودند که باغِ‌نی را در کلانشهر کرمانشاه ادغام کردند. ادغام باغِ‌نی در شهر، روند طولانی مدتی است که در درون فرایندهای اقتصادی و اجتماعی و تصمیم‌های سیاسی رُخ داد. باغِ‌نی کششی به سمت ادغام در شهر نداشت اما توسعه برونزایِ کلانشهر کرمانشاه این روستا را به شیوه‌ای آمرانه و از بالا در درون خود جای داد. به همین دلیل پیامدهای منفی گوناگونی به همراه داشت که عبارتند از: از بین رفتن زمین‌های کشاورزی، سلب مالکیت گسترده، زوال سکونت‌پذیری، شکل‌گیری محله‌ای کم‌برخودار، قیمت پایین ملک وانزوای تحمیلی در درون دیوارهای بلند.  

the decline of livability and the emergence of a marginalized neighborhood: case of integration of “bagh-e-ney” village into the metropolis of kermanshah

this article investigates the integration process of “bagh-e-ney” village into the metropolis of kermanshah and its resulting consequences. the theoretical framework is based on the ideas of michel de certeau and martin heidegger. employing a descriptive-analytical approach, the study uses document analysis, observation, and interviews for data collection. sixteen participants were selected through purposive sampling.findings indicate that prior to its integration, bagheni was a livable rural settlement. in the early 1960s, the provincial association undertook initiatives such as constructing a school, a public bathhouse, water pipelines, and canal dredging—measures that significantly enhanced the village’s livability. at the same time, territorial encroachment began and continued through the end of the 20th century. key developments included the construction of the 22 bahman residential complex to the west, military facilities to the north, and the transfer of ferdows garden and the agricultural college lands to the east—reflecting increasing annexation during the 1960s and 1970s. following the 1979 revolution, the development of educational facilities, residential neighborhoods between the village and military zones, and the expansion of jahad-e-daneshgahi (academic jihad) further facilitated the village’s incorporation into the city.this integration was a prolonged, top-down process shaped by broader economic, social, and political dynamics. despite “bagh-e-ney” limited inclination toward urban integration, kermanshah’s authority expansionist policies forcibly absorbed the village into the city-boundary. the consequences included: (1) loss of agricultural land, (2) widespread dispossessions, (3) decline in livability, (4) emergence of a marginalized neighborhood, (5) low property values, and (6) imposed isolation behind tall walls.