برساختن مدلی برای فهم «طرد/شمولیت» در رژیم سیاستگذاری اجتماعی شهری

بدون ارجاع به نئولیبرالیسم شهری، جامعه توده‌ای و دموکراسی شهری در ایران، و اینکه چگونه گروه‌های بی‌صدا/کم‌قدرت از چرخه سیاستگذاری شهری حذف می‌شوند، نمی‌توان تصویر معتبری از رژیم سیاستگذاری اجتماعی شهری به‌دست داد. نگاهی انتقادی به بسترهای سازنده شهر لازم است تا بتوان مکانیسم‌های طردکننده را رویت‌پذیر کرد که تاکنون مورد غفلت بوده است. در این مقاله به مدد نظریه زمینه‌ای، سعی شده مدلی از دل داده‌های کیفی و کمی گردآوری‌شده از تجربه زیسته، تحلیل محتوا و تحلیل مضمونی برای گردآوری داده‌های تاریخی، داده‌های ثانویه و آمار موجود و محتوای روزنامه‌ها، برساخته شود تا چگونگی طرد اجتماعی گروه‌های مختلف را توضیح دهد.وضعیت ساخت‌یافته‌ هم‌پیوند بین بسترهای «جامعه نامتکثر»، «دموکراسی شهری توده‌ای» و «اقتصاد سیاسی نئولیبرال شهری»، تعیین‌کننده‌ترین امر در رژیم سیاستگذاری اجتماعی شهری هستند که عموماً منافع گروه‌های ذی‌قدرت را تامین و نیازها و اقتضائات گروه‌های بی‌صدا/کم‌قدرت را نادیده می‌گیرد و بدین‌سان نابرابری‌های اجتماعی-اقتصادی ساخت‌یافته را بازتولید و تشدید می‌کند. وجود جامعه مدنی تضعیف‌شده و همراستایی منافع مدیریت شهری با طبقه ملاک شهری نیز از مهمترین ویژگی‌های رژیم سیاستگذاری اجتماعی شهری در کلانشهر تهران است. 

constructing a model for perceiving exclusion/inclusion in the urban social policy regime

without addressing urban neoliberalism, mass society, and urban democracy in iran, it is impossible to provide a valid picture of the regime of urban social policy-making and how voiceless/powerless groups are excluded from the urban policy cycle. a critical insight at the constructive contexts of the city is necessary to make visible the exclusionary mechanisms that have been neglected so far. in this article, with the help of grounded theory, an attempt has been made to construct a model through qualitative and quantitative data collected from lived experience, content analysis, and thematic analysis -for historical data gathering-, secondary data, and existing statistics, and newspaper content, in order to explain how different groups are socially excluded.the structured state of interdependence between the contexts of “undifferentiated society”, “mass urban democracy” and “neoliberal urban political economy” is the most decisive factor in the urban social policy regime, which generally serves the interests of powerful groups and ignores the needs and requirements of voiceless/powerless groups, thus reproducing and intensifying structured socio-economic inequalities. the weakened civil society and the alignment of urban management interests with the urban ruling class are also the most important features of the urban social policy regime in the tehran metropolis.