تعیین نواحی مناسب گردشگری بر اساس معیارهای محدودکننده اکولوژیکی با استفاده از GIS (مطالعه موردی: سواحل جنوبی دریای خزر استان گیلان)

مقوله اصلی مورد بحث در این تحقیق، کاربرد معیارهای اکولوژیکی محدودکننده در تعیین نواحی مناسب گردشگری در سواحل جنوبی دریای خزر، برای دستیابی به توسعه پایدار گردشگری است. هدف اصلی تحقیق، تعیین پهنه های مناسب برای توسعه گردشگری ساحلی است که کمترین اثرات سو را در حال حاضر و در بلند مدت به دنبال داشته باشد. در این مقاله با بررسی منابع موجود معیارهای محیطی محدودکننده اکولوژیکی گردشگری ساحلی شناسایی و انتخاب شدندو لایه های مربوط به معیارها در محیط gis تهیه گردید و بر اساس منطق بولین یا دو وجهی کل منطقه براساس معیارهای فوق به واحدهای مناسب (ارزش یک یاtrue) یا نامناسب (ارزش صفر یاfalse) تفکیک شد. در مرحله بعد با استفاده از توابع منطقی مانند and، orوnot و ترکیب لایه‏ها ، پهنه های نامناسب حذف و پهنه های مناسب انتخاب گردید. با این روش، 17پهنه مناسب توسعه گردشگری ساحلی سواحل جنوبی دریای خزر استان گیلان شناسایی شده است. بنابراین در تعیین مناطق مناسب گردشگری ساحلی با استفاده ازgis می توان مناطق دارای حداکثر پتانسیل فعالیتهای توریستی و حداقل اثرات منفی برمحیط زیست راشناسایی نمود. این رویکرد مناسبی در ارتباط با پایداری محیط و توجه به معیارهای اکولوژیکی در انتخاب پهنه مناسب برای گردشگری ساحلی پایدار می باشد.