وضعیت مناسب‌سازی شهری جهت گذران اوقات فراغت برای افراد نابینا و کم‌بینا مطالعه موردی: شهر رشت

با توجه به اینکه امروزه بخشی از زندگی روزمره شهروندان، صرف اوقات فراغت می‌شود، توجه به زیرساخت‌ها و امکانات مناسب جهت گذران این زمان‌ها، برای تمامی طیف‌ها و اقشار جامعه، لازم و ضروری است. ازاین‌رو مناسب‌سازی فضاها به‌ویژه فضاهای فراغتی به‌عنوان جزء جدایی‌ناپذیر زندگی روزمره برای افراد دارای محدودیت، نمود تامین عدالت و ایمنی اجتماعی در فضای شهری است. هدف تحقیق حاضر بررسی وضعیت مناسب‌سازی فضای شهری و شناسایی عوامل موثر در نحوه گذران اوقات فراغت در شهر رشت است. تحقیق حاضر ازنظر نوع، کاربردی و ازنظر ماهیت، توصیفی-تحلیلی است. جامعه آماری تحقیق شامل افراد نابینا و کم‌بینا تحت پوشش بهزیستی شهر رشت است. جهت تعیین حجم نمونه از فرمول کوکران استفاده شد که مقدار حجم نمونه 310 نفر تعیین شد. جهت تحلیل داده‌ها از روش‌های تجزیه‌وتحلیل داده‌ها از آمار توصیفی و استنباطی استفاده‌شده است. نتایج نشان داد، در بین ابعاد گذران اوقات فراغت، بعد اجتماعی-اقتصادی نسبت به سایر ابعاد میانگین بهتری داشته و علی‌رغم اقداماتی که در زمینه مناسب‌سازی فضای شهری جهت حضور افراد نابینا و کم‌بینا شهر رشت صورت گرفته، همچنان شرایط کالبدی، مدیریتی، اجتماعی-اقتصادی و مبلمان شهری کنونی قادر به رفع نیازهای این افراد نیست. بنابراین برای مشارکت افراد دارای آسیب بینایی در اجتماع و استقلال فردی آنان، نیاز به برنامه‌ریزی بر اساس ضوابط و استانداردها برای مناسب‌سازی فضاهای شهری می‌باشد.

the state of appropriate urban to leisure time for blind and partially sighted people: a case study of rasht city

given that today, a part of citizens’ daily lives is spent on leisure time, paying attention to the appropriate infrastructure and facilities is necessary for spending this time for all spectrums and strata of society. thus, an adaptation of spaces, especially leisure spaces, as an integral part of daily life for people with disabilities is a manifestation of ensuring justice and social security in the urban space. the current research aims to investigate the appropriate state of urban leisure time for blind and partially sighted people in rasht city. the current research is applied in terms of type and descriptive-analytical in terms of nature. the statistical population of the research includes blind and partially sighted people covered by the welfare of rasht city. cochran’s formula was used to determine the sample size, and the sample size was determined to be 310 people. descriptive and inferential statistics were used to analyze the data. the results showed that among the dimensions of spending leisure time, the socio-economic dimension had a better average than other dimensions, and despite the measures taken in the field of adapting the urban space for the presence of blind and partially sighted people in rasht, the physical, managerial, socio-economic and furniture conditions. the current city is not able to meet the needs of these people. therefore, for the participation of visually impaired people in society and their independence, there is a need to plan based on criteria and standards to adapt urban spaces.