تحلیل و تبیین شاخصه‌ های رئالیسم عرفانی در داستان ‌های کشف المحجوب هجویری

رئالیسم عرفانی یک شیوۀ بالقوۀ روایی در ادبیات داستانی به‌ ویژه تذکره‌ نگاری‌های صوفیانه و حکایت‌های عارفانه است که رویدادهای شگفت، خارق‌العاده و کرامات اولیا در این نوع از رئالیسم، در بستری کاملاً واقع‌گرایانه رخ می‌دهد؛ به‌گونه‌ای که آن‌ها را همانند واقعیتی عینی و ملموس، قابل قبول و باورپذیر می‌کند. مسئلۀ اساسی در این پژوهش که به‌شیوۀ کتابخانه‌ای و تحلیلی‌توصیفی صورت گرفته است، وجود و بروز چنین شیوۀ روایی در داستان‌های کشف المحجوب و تبیین شاخصه‌هایی همچون شیوۀ روایت، تاثیر شگرف درون‌مایه بر ساختار داستان، لحن شاعرانگی و باورپذیری ا‌ست که ازجمله ویژگی‌های ساختاری این نوع از رئالیسم است. یافته‌های پژوهش حاکی از آن است که این شیوۀ روایی- داستانی و این نوع از رئالیسم نه‌تنها در حکایت‌ها و داستان‌های کشف المحجوب، بلکه در تمامی حکایات و قصص عرفانی نمایان و مشهود است و تمامی تذکره‌های عرفانی ظرفیت و قابلیت تحلیل و بررسی از منظر رئالیسم عرفانی را دارا هستند و این نوع از رئالیسم را می‌توان به‌عنوان سبک و مکتب خاص متون متصوفه و داستان عرفانی در نظر گرفت.