زبان در اندیشه هیدگر

فهم منطق، امکان منطق‌های جدید و همچنین فهم بنیادهای متافیزیک از لوازم فهم حقیقت زبان است. زبان همیشه به‌منزله نظام نشانه‌ها و برای انتقال مفاهیم مورد تعریف قرار گرفته است. هیدگر یکی از متفکرانی است که نظری ویژه در این عرصه ارائه داده است. او در «وجود و زمان»، گفتار را یکی از اوصاف اگزیستانسیل دازاین می‌داند و معتقد است در گفتار، پیشاپیش، فهمِ در عالم بودن آشکار گشته است. هیدگر متاخر مسئله زبان را به صورتی بنیادی‌تر مورد توجه قرار می‌دهد و معتقد است که زبان خانه وجود است و وجود خود را در زبان آشکار می‌کند. دازاین، مستغرق در گفتِ وجود است و وجود، خود را در گفتار دازاین می‌پوشاند. دازاین با ترس‌آگاهی می‌تواند به حقیقت زبان تقرب پیدا کند. گفتِ وجود، بنیاد زبان اصیل متفکران و هنرمندان بزرگ است که بنیاد تاریخ یک قوم را رقم می‌زند.

Language in Heidegger's thought

Understanding logic, the possibility of new logics and also recognition (understanding) of grounds of metaphysics entails understanding of the truth of language. Language always recognized as the system of signs and in order to convey thoughts. Heidegger is one of the thinkers who has presented a special thought in this area. In Being and Time, Heidegger recognizes speech as one of the existential characteristics of Dasein and believes that the understanding of being in the world is already unconcealed in speech. Later, Heidegger concentrates on the issue of language more fundamentally and asserts that language is the house of Being and Being unconceals itself in language. Dasein is absorbed in the speech of Being and Being is concealed in the speech of Dasein. Dasein can approach the truth of language in Angst. The speech of Being, is the ground of the language of the great thinkers and poets which renders the ground of the history of a people.