review of the effect of non-epistemic factors on religious belief from the perspective of william james

Today, one of the important issues in the field of epistemology is the impact of nonepistemic factors on human religious belief. william james (18421919) is the first one who attributed only one factor among the eight to have influence on the belief development process to reasoning and considered the other seven factors nonepistemic. he suggested that human beliefs are formed in light of nonepistemic factors. according to his viewpoints, religion and religious beliefs are phenomena belonging to the human psyche dimension which is inner and individual. he considered religion to be associated with human emotional dimension rather than ideological one. this paper will identify that william james considers religion only a subset of emotional issues and suggests that the impact of nonepistemic factors on religious beliefs is very high. however, emotion and thought cannot be separated from each other. with reference to religious texts such as the quran, we realize that the intellectual cognition is important in the faith parallel to emotional dimensions, and one is not merely affected by emotions in accepting the religious content but also she makes a choice using her thought. in this paper, we attempt to clarify whether the development process of human beliefs is formed apart from nonepistemic dimensions, or human existential dimensions (yet differentiated from each other) are in such interaction with each other that one cannot simply determine that the epistemic dimension is independent from other dimensions so the epistemic or emotional dimensions of human belief cannot enter the cognition domain in an independent manner.

تأثیر عوامل غیرمعرفتی بر باور دینی از دیدگاه ویلیام جیمز

یکی از مباحث مهمّی که امروزه در حوزه معرفت‌شناسی مطرح است، بحث میزان تأثیر عوامل غیرمعرفتی بر باور دینی انسان می‌باشد. بررسی امکان تأثیر عوامل غیرمعرفتی بر معرفت، به عهده معرفت‌شناسان است و در این مقاله می‌کوشیم تا دریابیم که آیا فرایند تکوین باورهای انسان در مسیری جدای از ساحت غیرعقیدتی شکل می‌گیرد یا آنکه ساحت‌های وجودی انسان در عین تمایز از یکدیگر، چنان در تأثیر و تأثّر متقابل با یکدیگرند که به سادگی نمی‌توان به استقلال ساحت عقیدتی از دیگر ساحت‌ها حکم داد و پنداشت که ساحت معرفتی باور انسان می‌تواند به نحو استقلالی وارد حوزه شناخت شود. در این زمینه، ویلیام جیمز برای نخستین بار در میان هشت عاملی که در فرایند تکوین باور مؤثّر می‌داند، تنها یکی را به استدلال اختصاص می‌دهد و هفت عامل دیگر را عوامل غیرمعرفتی می‌داند. این مقاله مشخّص می‌کند که انسان بدون توجّه به آنچه که در شخصیّت و درونش می‌گذرد، نمی‌تواند به معرفت دست پیدا کند، البتّه باید به این نکته توجّه داشت که این تأثیر تنها شامل تأثیرهای منفی نمی‌شود و کسانی مانند ویلیام جیمز علاوه بر توجّه بر تأثیرهای منفی، بر تأثیرهای مثبت نیز توجّه داشته اند و ما در این مورد، به کلام کسانی چون ویلیام جیمز که معتقدند باورهای انسان همواره در پرتو عوامل غیرمعرفتی شکل می‌گیرد، رهنمون می‌شویم.