برهان صدّیقین به روایت حکیم صهبا و جایگاه آن در حکمت متعالیه صدرایی

در پی تدوین آموزه «برهان صدیقین» و نگرش به ساحت واجب-الوجود از رهگذر وجود صرف که اولین بار توسط ابن سینا پی ریزی شد (شیرازی، 1378،ج6، ص27)، حکمای بزرگی بدین مهم پرداختند و تقریرهای گوناگونی از آن عرضه داشتند. بزرگ حکیم جهان اسلام، صدر الدین محمد شیرازی با وصول به اصل اصالت وجود و جعل وجود به تقریری نو از آن دست یازید. تقریر وی که بر بنیاد وحدت تشکیکی وجود بنا نهاده شده بود، بعدا توسط شارحانش از حوزه وحدت تشکیکی به وحدت شخصی توسعه یافت و قرایت های بدیعی از آن عرضه شد. عارف حکیم آقا محمدرضا قمشه ای از زمره این حکما است که با بهر ه وری از مبانی عرفانی ابن عربی و شارحانش به قرایتی نو دست یافته است، نوشتار حاضر کوششی جهت بازنمایی دقیق فلسفی این تقریر است و در پی تقریر آن در صدد است که به وجوه خلل آن بر بنیاد دستگاه تشکیکی حکمت صدرایی اشاره کند.