زهد راهی به‌سوی رستگاری در فلسفه شوپنهاور

زهد یکی از عناصر کلیدی در فلسفۀ آرتور شوپنهاور، به‌ویژه نظریۀ رستگاری اوست. رستگاری در نظر شوپنهاور رهایی از رنج است و این رهایی از طریق زهد امکان‌پذیر است. به نظر او زندگی سراسر رنج است و باید راهی برای رهایی از آن جستجو کرد. او علت و منشا این رنج را اراده و خواست می‌داند. اراده ازنظر او شی فی‌نفسه است و عالم را تجلیات و پدیدارهای اراده می‌داند، بنابراین به نظر او رنج ذاتی بشر و پدیدار و تجلی شی فی‌نفسه یا اراده است. بدین ترتیب برای رهایی از رنج باید به دنبال انکار، سرکوب و اسکات اراده بود. ازآنجاکه انکار اراده با بی‌اعتنایی به خواست ها و خواهش‌ها ممکن می‌شود، شوپنهاور مفهوم زهد را مطرح می‌کند و آن را تنها راه رستگاری حقیقی اعلام می‌کند. نوشتار حاضر بر آن بوده است که مفاهیم زهد و رستگاری موردنظر شوپنهاور را شرح دهد و نشان دهد که چگونه از نظر او زهد می‌تواند آلام بشری را تسکین و به رستگاری رهنمون شود.

schopenhauer’s asceticism: a path to salvation

asceticism has been one of the most important concepts in arthur schopenhauer’s philosophy, especially in his theory of salvation. he has defined salvation as releasing from pain and suffering and achieving long-term tranquility. according to him, such tranquility may be achieved by the way of asceticism. life is suffering according to him. hence, a way of relief must be sought. thus, he has thought that the source of all suffering is will. he has actually considered suffering as a phenomenon of will and an essential part of human life. therefore, will has to be denied, surpassed, and dumbed if relief and peace are required. denying and ignoring the appetites and wishes makes the relief possible. thus, he paid special attention to the concept of asceticism and declared it as the only way of true salvation. this essay tried to explain the concepts of asceticism and salvation and then show how asceticism may soothe human beings’ sufferings and lead to salvation according to schopenhauer.