زیباشناسی سلبی از منظر آرنولد برلینت

آرنولد برلینت با تمرکز بر تجربه حسی در زیباشناسی که همواره با احساس مثبت همراه نیست، به تحلیل پرسش چرائی و چگونگی منفی بودن ارزش‌های زیباشناختی می‌پردازد تا گستره دامنه زیباشناسی از امر «زیبا» و کاربرد آن در حوزه هنری فراتر رود و چون زیباشناسی برای برلینت امری تجربی است، برای گشودگی این دامنه، حالات زیباشناسی (ایجابی و سلبی) را مقوله‌بندی نمی‌نماید و به شناسایی حالات زیباشناسی می‌پردازد؛ بنابراین برلینت تجربیات حسی را که دارای ارزش مثبت نیستند با عنوان «تحت زیبایی» نام‌گذاری می‌کند. برلینت با معرفی مشخصه‌های نقدِمنفی در حوزه هنر، گستردگی زیباشناسی سلبی و اشکال گوناگون آن را در نسبت با نقد هنری آشکار می‌نماید. یکی ازاین‌گونه‌ها همان چیزی است که معمولاً «ذوق بد» نامیده می‌شود. با تبیین نسبت بین اخلاق و زیباشناسی سلبی، امکان ارزیابی اجتماعی و اخلاقی از ابژه‌های هنری و آلودگی‌های زیست‌محیطی پیش ‌روی مخاطبان قرار می‌گیرد و با عبور از زیباشناسی ایجابی موضوعی نوین تحت عنوان «زیباشناسی سلبی فراتر از هنر» و تعمق در باب بحران محیط‌زیست برای مطالعه فراهم می‌نماید.

negative aesthetics from the perspective of arnold berleant

by focusing on sensory experience in aesthetics, which is not always associated with positive feelings, arnold berleant analyzes the question of why and how aesthetic values are negative, so that the scope of aesthetics goes beyond beauty and its application in the field of art. and because aesthetics is an experimental thing for breleant, in order to open up this domain, he does not categorize the aesthetic moods (positive and negative) and deals with identifying the aesthetic moods. therefore, brerleant names sensory experiences that do not have a positive value as the underside of beauty. by introducing the characteristics of negative criticism in the field of art, brerleant reveals the extent of negative aesthetics and its various forms in relation to art criticism. one of these types is what is commonly called bad taste. by explaining the relationship between ethics and negative aesthetics, the possibility of social and moral evaluation of artistic objects and environmental pollution is presented to the audience, and by passing positive aesthetics, a new topic under the title negative aesthetics beyond art is provided for study.