انسان به‌ مثابۀ رخداد خرد ‌ زبان؛ تفسیری ارسطویی هایدگری از داستان «گزارشی به فرهنگستان» اثر فرانتس کافکا

این پژوهش با واکاوی داستان «گزارشی به فرهنگستان» اثر فرانتس کافکا و ملاحظه‌ی آن درزمینۀ آرای ارسطو و هایدگر در تبیین انسان، کوشیده است تا به قرائت تازه‌ای از مفهوم انسان دست یابد. ارسطو بنیاد انسان را مفهوم خرد یا لوگوس می‌انگارد، او در سه اثر مهم خود یعنی «سیاست»، «اخلاق نیکوماخوس» و «شاعری» به کرّات این عقیده را مطرح می‌نماید. اگرچه رای ارسطو در تاریخ اندیشه موردقبول واقع‌شده اما این بدان معنا نیست که دیگران درصدد تبیین قرائت‌های تازه از انسان برنیامده باشند. یکی از این متفکران مارتین هایدگر است. هایدگر در مقاله‌ی «زبان» ضمن پرداختن به چیستی زبان، چیستی انسان را نیز مورد کاوش قرار می‌دهد. به اعتقاد این پژوهش تاکید ارسطو بر اصالت خرد یا لوگوس از یک‌سو و تفسیر هایدگر از انسان به مثابۀ هستندۀ زبان‌مند از سوی دیگر، می‌تواند ما را به‌سوی نظرگاهی تازه رهنمون شود. بر این اساس خرد و زبان نه یک‌سره متفاوت‌اند و نه کاملاً متشابه. این دو مفهوم می‌توانند در جهت تکمیل یکدیگر به کار گرفته شوند. با رجوع به داستان کافکا این رویکرد به‌وضوح به چشم می‌‌آید. ذات انسانی چیزی نیست مگر هم ‌صدایی خرد و زبان.

man as the event of wisdom-language; an aristotelian-heideggerian interpretation of the story report to the academy by franz kafka

by analyzing the story report to the academy by franz kafka and considering it in the context of aristotle's and heidegger's views on the explanation of man, this research has tried to achieve a new reading of the concept of man. aristotle considers the concept of wisdom or logos to be the foundation of human beings; he repeatedly states this opinion in his three important works, namely politics, ethics of nicomachus and poetry. although aristotle's opinion has been accepted in the history of thought, this does not mean that others are trying to explain new readings that did not come from humans. one of these thinkers is martin heidegger. in the article language, heidegger, while dealing with the nature of language, also explores the nature of man. according to this research, aristotle's emphasis on the originality of wisdom or logos on the one hand and heidegger's interpretation of man as a linguist being on the other hand, can lead us to a new point of view. based on this, wisdom and language are neither completely different nor completely similar. these two concepts can be used to complement each other. by referring to kafka's story, this approach is clearly visible. human nature is nothing but the harmony of wisdom and language.