تعارض درونی در رئالیسم درونی

اواخر دهۀ 70 میلادی تا اوایل دهۀ 90 میلادی، پاتنم نظریه‌ای پروراند که به رئالیسم درونی مشهور بود و شعارش از این قرار بود: «ذهن و جهان در کنار یک‌دیگر به ذهن و جهان سروشکل می‌دهند». رئالیسم درونی دو مولفۀ اصلی داشت: نسبیت مفهومی و وابستگی صدق به اظهارپذیری عقلانی در شرایط ایده‌آل. در این مقاله استدلال خواهد شد که در مولفۀ دوم؛ یعنی وابستگی صدق به اظهارپذیری عقلانی در شرایط ایده‌آل، نوعی تعارض درونی وجود دارد. در این راستا، پس از شرح و تبیین این مولفه خواهیم دید که «ایده‌آل‌سازی شرایط معرفتی» ناشی از تاکیدات پاتنم بر شهودات رئالیستی ما دربارۀ صدق است. همچنین خواهیم دید که پاتنم ترجیح می‌دهد از عبارت «شرایط به حد کافی خوب» به جای «شرایط ایده‌آل معرفتی» استفاده کند. در ادامه استدلال خواهد شد که «شرایط به حد کافی خوب» ویژگی‌هایی دارند که با شهودات رئالیستیِ ناظر به صدق، تعارض پیدا می‌کنند. بدین‌ترتیب، می‌توان نتیجه گرفت که رویکرد پاتنم به صدق در دورۀ رئالیسم درونی‌اش حاوی نوعی تعارض درونی است.

An Internal Incompatibility in Internal Realism

During the 80s, Hilary Putnam developed a metaphysical viewpoint called ’internal realism’. Its slogan said, &the mind and the world together make up the mind and the world.& According to Putnam, internal realism has two elements: 1) conceptual relativity and 2) seeing truth as idealized rational assertability. Here it will be argued that there is an internal incompatibility in the second element; i.e. truth as idealized rational assertability. To explain this incompatibility, firstly it will be shown that the idealization of rational assertability is duo to Putnam’s emphasis on realistic intuitions of truth. Secondly, it will be shown that Putnam prefers to use ’sufficiently good conditions’ instead of ’ideal conditions’ to make a distinction between his idea and pierce’s. Finally, it will be argued that some implication of ’sufficiently good conditions’ is incompatible with those realistic intuitions of truth. Hence, one can conclude that there is an incompatibility in Putnam’s attitude toward truth.