برآمدن دازاین از فاکتیستیه (فعلیت) در آغاز راه فکری هایدگر

مقالۀ پیش رو بر آن است که مفهوم هایدگری فاکتیسته (فعلیت) صورت اولیه‌ دازاین است. در وهله‌ اول برای فعلیت، که در حدود اندیشۀ هایدگر به فعلیت ترجمه‌اش می‌کند، سه رکن معنایی بازمی‌شناسد: 1. واقعیت، عینیت و انضمامیت. 2. خودیت انسانی و شخصیت فرد‌گونه. 3. تاریخی‌بودن، که از خودیت متوسط الاحوالانه‌ انسان وروزمرّگی او برمی‌آید. سپس برای منظور خود بر دو متن هایدگر تکیه می‌کند: نوشته‌ موسوم به گزارش به ناتوپ (اول پاییز 1922) و درسگفتار هستی‌شناسی (تاویل به فعلیت) (تابستان 1923). این مقاله بر اساس این دو متن بر این‌همانی فعلیت و دازاین استدلال می‌کند که: هایدگر برای فعلیت همان شئونی را قائل می‌شود که بعدا برای دازاین برمی‌شمارد؛ همانند ترس، روزمرگی، مرگ، همّ‌وغم (اهتمام)، درعالمبودن، ارتباط زبانی با عالم، زمانمندی و اصلاً خود شان تکوینی (اگزیستنس). هدف اصلی مقاله آن است که با اعمال روشی خاص از مطالعات متداول هایدگر که به طور افراطی بر وجود و زمان اتکا می‌کند، فاصله بگیرد.

The Genesis of Dasein from Facticity at the Beginning of Heidegger’s Way of Thinking

The present paper aims to show that Heidegger’s concept of “facticity” is the primary form of his Dasein concept. Firstly, it explicates the three components of facticity meaning: 1. the concretion and reality; 2. the human individual characteristics; 3. the historicality which is based on the &averageness& and &everydayness& of Dasein or facticity. The textual bases of the paper are Heidegger’s writings known as Report to Natorp (the beginning of autumn 1922) and his lecture Ontology (The Hermeneutics of Facticity) (summer 1923). Based on these two texts, the paper, secondly, argues that facticity and Dasein are identical, due to their shared characteristics: anxiety, everydayness, death, care, Beingintheworld, language, temporality, and finally existence. The paper tries to distance methodologically from the current Heidegger’s studies, which are extremely founded on Being and Time.