گذر به ایده‌آلیسم عینی و تحقق شناخت و آگاهی در بستر پدیدارشناسی هگل

مسئله‌ شناخت یکی از مسائل مهمی است که فیسلوفان بر آن بوده‌اند تا با مواجهه به جهان واقعیت بیرون فرایند شناسایی و تعامل آن را با ذهن یا سوژه‌ اندیشنده دریابند. در این فرایند آنچه مقدم بر شناخت است، مسئله‌ هستی‌شناختی واقعیت موجود است و تعامل سوژه‌ اندیشنده با جهان بیرون. از آنجا که فیلسوفان میان شناخت و واقعیت فاصله انداخته و ذهن را ابزار و رسانه‌ای به منظور دستیابی به حقیقت و واقعیت در نظر گرفته‌اند، هگل ضمن انتقادات جدی بر این نگرش‌ها بر آن بوده تا از شناخت به مثابه‌ علم، به تعریفی نوین از آن دست یابد. از این رو، او را باید پیشگام طرح پدیدارشناسی در حوزه‌ تفکرات فلسفی دانست. در پدیدارشناسی او پرسمان فرایند شناخت انسانی با کل تفکر فلسفی در طول تاریخ همسان انگاشته می‌شود.در این نوشتار، نویسندگان بر آن بوده‌اند تا نشان دهند هگل چگونه با رد دوپاره‌ساختن واقعیت موجود از سوی کانت به دو حوزه‌ پدیداری و ناپدیداری، امکانی را فراهم می‌سازد که فاهمه دوباره بتواند به وسعت و گسترش خود آگاه شده و با عزیمت از آگاهی از پدیدارهای جزئی به‌سوی صور عالی‌تر هستی و در نهایت رویارویی با امر نامتناهی و مطلق دست یابد.

Transition to Objective Idealism and Realizing of Cognition and Knowledge in the Context of Hegel’s Phenomenology

The issue of cognition is one of the important issues that philosophers attempted to find out its process of identifying and interacting with the mind or subject of thought by facing the outside world. In this process, what precede cognition are the ontological problem of the existing reality and the interaction of the thinking subject with the outside world. Since philosophers have distanced between cognition and reality and considered minds as tools and media for the attainment of truth and reality, Hegel has been critical of these attitudes in order to redefine cognition as science. Therefore, he should be considered the pioneer of the phenomenological project in the field of philosophical thought. In his phenomenology, the question of the process of human cognition is simulated with the whole of philosophical thought throughout history. In this essay, the authors attempt to show how Hegel enables the transition from the stage of natural consciousness to the attainment of absolute cognition by rejecting Kant’s existing reality into two areas of phenomenal and invariant.