مفهوم عالم زیسته در اندیشه‌ هوسرل

اصطلاح عالم زیسته که به‌موازات موضوعاتی چون «مفهوم طبیعی عالم» و «عالم محیط» مطرح می‌شود، از اهمیت زیادی در فلسفه‌ متاخر هوسرل برخوردار است؛ مفهومی بسیار پیچیده و چندمعنایی است که به تفاسیر متفاوت و غالباً متضاد منجر شده ‌است. این مفهوم در کتاب بحران از سه حیث عالم‌سرشتی (mundan) و هستی‌شناختی و استعلایی بررسی می‌شود و از این طریق معانی متفاوتی به خود می‌گیرد که به طور خلاصه چنین اند: عالم زیسته: 1) عالم موضع طبیعی است؛ 2) عالم میان‌سوبژکتیو عمل است که شامل همه‌ آن چیز‌هایی می‌شود که انسان هروز در عمل به آنها می‌پردازد؛ 3) عالمی است به ادراک داده شده؛ 4) عالم روحانی و تاریخی فرهنگ است؛ 5) عالم مقدم بر علم (پیشاعلمی) است که در تضاد با ابژکتیویسم، به‌ویژه ابژکتیویسم عصر جدید که با سیر تحول علوم طبیعی در پیوند است؛ 6) یکی از راه‌های ورود به قلمروی استعلایی است. این نوشته به نسبت عالم زیسته با علوم، با فرهنگ و با قلمروی استعلایی می‌پردازد.

The Concept of Life-world in Husserl’s Thinking

The term lifeworld, which is introduced in parallel with topics such as the “natural concept of the world” and the “environment world”, is of great importance in Husserl’s later philosophy. It is a very complex and multimeaningful concept that has led to different and often contradictory interpretations. Husserl examined this concept in the book Crisis from three aspects: worldly (mundan), ontological and transcendental, and in this way, it takes on different meanings, which are summarized as follows: the lifeworld is 1) the world of natural position; 2) the intersubjective world of action, which includes all the things that man deals with in everyday action; 3) a world given to perception; 4) the spiritual and historical world of culture; 5) the world precedes science (prescience), which is in opposition to objectivism, especially modern objectivism, which is associated with the development of the natural sciences; 6) one of the ways to enter the transcendental realm. This article deals with the relations of the lifeworld with science, culture, and the transcendental realm.