تاملی بر مساله ذهن و بدن از دیدگاه پراگماتیستی ریچارد رورتی

مقالۀ حاضر در صدد طرح رویکرد و ایدۀ پراگماتیستی ریچارد رورتی دربارۀ مسئلۀ ذهنبدن است. این طرح دارای دو محور اصلی است: رویکرد انتقادی رورتی نسبت به تلقیِ دکارتی از ذهن به عنوان آئینه طبیعت و ایدۀ پراگماتیستی او دربارۀ انسان تحت عنوان ماتریالیسم بدون این ‌همانی ذهن و بدن. او برمبنای تاریخ‌باوری، از طرفی گسست معرفتی بین پارادایم‌های فلسفی و وابستگی آنها را به شرایط تاریخی و لذا انتخابی‌بودن آن ‌ها و مسائل ناشی از آن ‌ها را نشان می‌دهد. و ازطرف دیگر آشکار می‌سازد که مسئلۀ ذهن نتیجۀ مسلم دانستن فرض‌هایی در پسِ فلسفۀ مدرن است که منشا تاریخی دارند و در همان دورۀ تاریخیِ خاص نیز به علل غیرمعرفتی انتخاب شده‌اند. لذا این تلقیِ سنتی به شناخت و ذهن، قابل جایگزینی با رویکرد پراگماتیستی به شناخت، به عنوان امری مستلزم گفت ‌وگو و فعالیت اجتماعی و‌‌‌ ایدۀ پراگماتیستی درمورد انسان، یعنی ماتریالیسم بدون این‌همانی ذهن و بدن است.

Reflection on the Mind and Body Problem from Rorty’s Pragmatic Point of View

The present article studies Rorty’s pragmatic attitude to the mindbody problem. This project expresses itself along two axes: his critical attitude to the Cartesian conception of the mind as mirror of nature, and his pragmatic idea of the man named nonreductive physicalism. Based on historicism, he shows that there is an epistemic gap between philosophical paradigms, and each of them and the problems arising from them depend on the historical conditions and are optional. In addition, he makes it clear that the problem of mind is the result of presupposing the assumptions of historical origin, which have been chosen for nonepistemic causes in the same particular historic period. Therefore, the traditional conception of knowledge and mind may be replaced by a pragmatic conception of knowledge, which is a matter of conversation, of social practice, and a pragmatic idea of the man, that is, materialism without mind and body identity.