پدیدارشناسی و «ممنوعیت انسان‌شناختی» مسئله‌ی امکان یک انسان‌شناسی پدیدارشناختی

گرایش به یک انسان‌شناسی فلسفی در اوایل قرن بیستم، وجه غالب در فضای فکر آلمانی بوده، و تاثیر آن چندان عمیق و گسترده بوده که پدیدارشناسی، از همان آغاز لازم دانسته است که موضع خود را در برابر آن روشن کند. این موضع‌گیری اولیه تا حد زیادی به صورت یک تعارض ذاتی نمود کرده، تا آنجا که بلومنبرگ از آن به «ممنوعیت انسان‌شناختی» در پدیدارشناسی هوسرل و هایدگر تعبیر می‌کند. ما در این نوشتار به نسبت میان پدیدارشناسی هوسرل و هایدگر با انسان‌شناسی فلسفی پرداخته‌ایم و کوشیده‌ایم نشان دهیم که برخلاف برخی اظهارات صریح این دو، این تعارض نه ذاتی است و نه مطلق. از این رو، می‌توانیم از امکان یک انسان‌شناسی فلسفی بر پایه‌ی پدیدارشناسی این دو سخن بگوییم. پیرنگ و مختصات کلی یک انسان‌شناسی پدیدارشناختی را بر وفق تحلیل اگزیستنسیال دازاین بدست داده‌ایم، و نشان داده‌ایم که انسان‌شناسی پدیدارشناختی از جهت اسلوب و الگو با انسان‌شناسی سنتی از اساس متفاوت است.

The Phenomenology and “The Anthropological Ban” on the Legitimacy of a Phenomenological Anthropology

In early 20th century, a widespread tendency toward a philosophical anthropology was dominant over the intellectual space in Germany, and it was so deep and extensive in its influence that phenomenology had to react and take a stance against it. This initial stance appeared be an essential conflict of a sort, so that Blumenberg coined the term “anthropological ban” regarding Husserl’s and Heidegger’s Phenomenologies. In this paper, we have tried to illustrate that such a confliction is neither essential nor absolute, meaning that it is quite legitimate to talk about a philosophical anthropology of a sort based on Husserl’s and Heidegger’s Phenomenologies. Thus, the plot and general characteristics of such a phenomenological anthropology, in terms of Heidegger’s existential analysis of Dasein as a Fundamental ontology in his Sein und Zeit, has been depicted, and its fundamentally different anthropological pattern comparing with that of a traditional anthropology has also been demonstrated.