تحلیل مبانی هستی‌شناختی بحران زیست محیطی معاصر و شروط امکان غلبه بر آن بر‌اساس تفکر مارتین هیدگر

زندگی انسان به گونه ای اجتناب ناپذیر با محیط زیست و طبیعت پیوند خورده است؛ انسان بر زمین اقامت دارد و بنابراین وابستگی و تعلق او به زمین و موجودات دیگر پیش فرض همۀ نسبت های دیگر او محسوب می‎شود. اما عمدتاً این نسبت به تدریج به صورت نادیده گرفتن یک طرف؛ یعنی محیط زیست و بهره‎وری از آن در جهت خواستِ طرف دیگر، انسان، درآمده است. این نسبت، نسبتی مبتنی بر تفکر سوژهابژه و دیگر‌بودگی محیط زیست است. ادامۀ این وضعیت به حیات زمین و همۀ موجودات آن آسیب جدی خواهد رساند. هیدگر که تاریخ تمدن غرب را تاریخ غفلت از وجود می داند، ریشه های عمیق نسبت کنونی بشر با طبیعت و در‌ نتیجه بحران زیست‎محیطی را در تلقی خاصی از موجودات می داند که بر‌اساس آن موجودات به متعلقات صرف شناسایی بشری، جهت تسلط بر آنها تنزل یافته اند. هیدگر چنین نسبتی با موجودات و کل طبیعت را نسبتی سوبژکتیو دانسته و می کوشد با طرح مساله وجود و درجهانبودن و هم جواری آدمی با موجودات و سکنی گزیدن او در زمین براساس دوستی و نفی دوگانه انگاری، تقابل انسان با طبیعت را منتفی سازد.

Analyzing the Ontological Foundations of the Contemporary Environmental Crisis and the Conditions for Overcoming it Based on Martin Heidegger’s Thinking

Human life is inevitably linked with the environment and nature. Water, air, food, etc all are guarantors of the survival of human life and activities on earth. Humans reside on the earth, and so their dependence on the earth and other beings is supposed to be all other proportions of them. But mostly the relation gradually ends up neglecting one side, the environment, and using it as a resource in favor of human on the other side. This relation is based on the dominant thinking of the subjectobject and neglect of other environmental values. The continuation of this situation will seriously damage the life of the earth and all beings. Martin Heidegger, a contemporary German philosopher who considers the history of Western thought as a history of neglect of being, believed that the deep roots of the current human relationship with nature and environmental crisis are in the particular perception of beings according to which beings are considered as mere human’s objects for domination of them. Heidegger considers such a relation to beings and the whole of nature as a subjective relation and attempts to solve the problem by means of the question of being and dwelling in the earth on the basis of friendship and the negation of dualism.