دیویدسن، هابرماس، و ایدۀ اینترسوبژکتیویته

در این مقاله، ابتدا می کوشم توصیف مختصری از مسئله کانونی فلسفه مدرن؛ یعنی نسبت سوژه-ابژه و راه حل های ممکن برای آن ارائه دهم. سپس می کوشم با رهیافت مقایسه ای به توضیح نقاط مشترک راه حل دو فیلسوف معاصر، یعنی دیویدسن و هابرماس، به این مسئله بپردازم. این راه حل که بر ایده اینترسوبژکتیویته تکیه دارد در این حکم خلاصه می شود که رابطه سوژه و ابژه در بستری اینترسوبژکتیو قوام می یابد. نکته مورد تاکید این مقاله این است که هرچند این دو فیلسوف از چارچوب های فلسفی متفاوتی تغذیه می کنند، ولی عملا از جهت نحوه مواجهه اشان با این مسئله همگرایی های زیادی دارند. بدین منظور، هدف این است که وجوه مشترک کار ایشان در چند بعد تحلیل و بررسی می شوند: چرخش زبانی؛ ایده مثلث بندی در برابر جهان های سه گانه؛ مفاهمه/ارتباط به منزله بنیاد زبان؛ عقلانیت مشترک سوژه های زبانی معرفتی: اصل همدلی در برابر ادعاهای اعتبار؛ و درنهایت ظرفیت گفتگوی بیناشخصی برای برقراری ارتباط بین اندیشه ها یا چارچوب های فکری متفاوت.

Davidson, Habermas, and the Idea of Intersubjectivity

Aristotle is one of the philosophers who have influenced young Heidegger’s thoughts. The purpose of the present paper is to clarify certain aspects of this influence. During the years 1922–1926, Heidegger ponders deeply on Aristotle’s Philosophy. Among Aristotle’s works, Nicomachean Ethics draw more much Heidegger’s philosophical attention to itself. To understand Heidegger’s encounter with Aristotle, we concentrate on three important works of this period: “Phenomenological Interpretations of Aristotle” (1922), “Basic Concepts of Aristotelian Philosophy” (1924), and Plato’s “Sophist”. The argument of the current study is that Heidegger’s interpretation of Aristotle during these years can be considered to be his first attempts and exercises leading to his special methodology, i.e. that of Phenomenological Hermeneutics. From this special perspective, we can consider phenomenological hermeneutics and most of other basic concepts of Heidegger’s thought in Being and Time, such as phenomenological deconstruction, care, and conscience as products of his contemplations on Aristotle’s thoughts during these years. Therefore, the leading question of this inquiry is this: What are the ingredients of Heidegger’s selfappropriating interpretation of Nicomachean Ethics? And through this question we aim to investigate the influence of these ingredients on Phenomenological Hermeneutics, the effect of young Heidegger’s reflecting on Aristotle on his understanding of technology.