بررسی نقد موسوم به صورت گرایی تهی هگل بر اخلاق کانتی

هگل هر سه نقد عقل نظری، عملی و قوۀ حکم را با نگاهی انتقادی مطالعه کرد. نقد موسوم به صورت‌گرایی تهی، به شکل‌های مختلف در آثار هگل، از دوران جوانی تا پایان عمر، حضور دارد، گاه در ضمن نقدهای دیگر پنهان است و گاه خود چنان آشکار است که نقدهای دیگر را در ضمن خود پنهان دارد. اما نهایتاً بنیان این نقد بر این تصور استوار است که اخلاق کانتی غیرتاریخی، صوری و بی‌محتواست، لذا در موقعیت‌های انضمامی عمل از عامل اخلاقی دستگیری نکرده، تکلیف او را در انجام یا ترک فعل روشن نمی‌کند. به زعم هگل، دلیل عمدۀ این ضعف به عقل‌گرایی خشک و بی‌روح کانت برمی‌گردد که با استعلا بخشیدن به عقل عملی و قطع پیوند آن با خواست‌ها و امیال جزئی و سوبژکتیو، آن را تهی از محتوا کرده و به صرف صورتی کلی از قانون فروکاسته است

A Study of the Empty Formalism Critique of Kantian Ethics

Hegel reads Kant’s three critiques, that of the Critique of Pure reason, Practical Reason, and Judgment with a critical approach. The critique called &empty formalism&, in different forms, is present in Hegel’s works, from youth till death, thus sometimes is hidden in others critiques and sometimes is so obvious that hides other critiques within itself. But finally, the base of it is founded upon the idea that Kant’s morality is a nonhistorical, formal and empty one, thus, in concrete situations of action, it cannot assist moral agents and does not tell him/her how to act. For Hegel, the main reason of this inability stems from Kant’s strict and arid morality, which by transcending practical reason and detaching its relation with wants and particular and subjective inclinations, makes it empty and reduces it to a universal form of law.