افلاطون و معمای باور خطا در ثئایتتوس
|
|
|
|
|
|
|
|
نویسنده
|
عسگری احمد ,اسلاملو مائده
|
|
منبع
|
حكمت و فلسفه - 1397 - دوره : 14 - شماره : 55 - صفحه:225 -253
|
|
چکیده
|
بررسی موضوع «خطا» در کنار موضوع معرفت برای افلاطون اهمیت بسیاری دارد و در چارچوب تعریف معرفت به باور درست در ثئایتتوس به دنبال تبیین امکان باور خطاست. او پیشنهادهایی را به منظور تبیین موضوع باور خطا ارائه میکند. دو پیشنهاد او که یکی مبتنی بر مفاهیم دانستن ندانستن، و دیگری مبتنی بر مفاهیم بودن نبودن است، دو معما برای باور خطا پیش رو مینهد. در ادامه، او سه راه حل برای تبیین باور خطا ارائه میکند. هر یک از این پیشنهادها به دقت بررسی میشود، اما تمام طرق بینتیجه باقی میماند و تلاشها به جایی نمیرسد. در اینجا، افلاطون درصدد است که نشان دهد استناد و اتکای صرف بر جزئیات به عنوان متعلَّقات معرفت حقیقی، منجر به عدم امکان تبیین باور خطا میشود. در این مقاله، ابعاد مختلف موضوع باور خطا تحلیل و بررسی میشود تا به نظریات افلاطون در رساله ثئایتتوس دست یابیم.
|
|
کلیدواژه
|
معرفت، باور درست، ثئایتتوس، باور خطا، افلاطون
|
|
آدرس
|
دانشگاه شهید بهشتی, ایران, دانشگاه شهید بهشتی, دانشکده ادبیات, ایران
|
|
پست الکترونیکی
|
eslamloo.maedeh@gmail.com
|
|
|
|
|
|
|