تبیین پاتوس جهت شناخت حیث التفاتیِ پوئتیک

«pathos» یکی از مفاهیمی است که در اندیشۀ ارسطو، غالباً به نفع سایر مفاهیم متقابلش، هیچگاه نتوانسته شان در خوری پیدا کند. یکی از بنیادی ترین ِ این تقابل ها دوگانۀ logos – pathos است که با تبعید pathos به قلمروی غیر logical و محدود کردن دلالت های آن به احساس و انفعال، از اهمیت این مفهوم بسیار کاسته است و این در حالی است که در پژوهش های معاصر بر اهمیت pathos و نقش بنیادین آن در خوانش اندیشۀ ارسطو بسیار تاکید می شود. یکی از دلایل گشوده شدن باب جدیدی جهت بررسی pathos به ارتباط این مفهوم با «تغییر و جنبش» (kinesis) بر می گردد. هایدگر یکی از نخستین اندیشمندانی بود که به این رابطه و نقش بنیادین pathos به عنوان مفهومی وجودی، جهت تبیین kinesis پرداخت. بداعت مقالۀ پیش رو در برقراری پیوند هستی شناسانه میان پاتوس با مفهوم علت های تصادفی است و هدف آن نیز از یک سو برخوردی ساختارشکنانه با دوگانۀ logos – pathos و از دیگر سو بررسی pathos جهت تبیین حیث التفاتی poetic و آنچه حکمت صناعی معطوف به آن است، می باشد.