تفسیری از نقد هایدگر بر مبدا و موضوع پدیدارشناسی استعلاییِ هوسرل

هایدگر در درس گفتار تمهید برای تاریخ مفهوم زمان، نقدی درونی بر موضوع پدیدارشناسی استعلایی وارد می‌کند و هوسرل را متهم می‌سازد که پرسش از نحوه خاص وجود افعال روی‌آورنده آگاهی و معنای وجودرا به طور کلی فروگذاشته است. هایدگر به واسطه این نقد، با بازگشت به مبدا پدیدارشناسی؛ یعنی چرخش از رویکرد طبیعی به رویکرد استعلایی پدیدارشناسانه، به فهم خاص خویش از موضوع پدیدارشناسی؛ یعنی دازاین راه می‌برد. در مسیر تفسیر این نوشتار نشان داده خواهد شد که هایدگر، بر خلاف فهم مشهور، نه تنها منکر چرخش استعلایی هوسرل و مسیر اپوخه و تقلیل‌ها نیست، بلکه برعکس به معنای خاصی، هم اپوخه و هم تقلیل استعلایی را می‌پذیرد؛ بدین معنا که اطلاقِ سوژه استعلاییِ مطلق را چنان ریشه‌ای می‌کند که مبدایت رویکرد طبیعی هوسرل حذف می‌شود و تمایز میان وجود انسان با سوژه مطلق نیز از میان می‌رود. بدین ترتیب، دازاین، به نحو خاصی در جایگاه سوژه مطلق، به نحو توامان در اطلاق و تناهیِ انضمامیِ آن قرار می‌گیرد.