زبان فارسی به مثابه زبانی هسته آغازین

اگر چه بیشتر گروههای نحوی زبان فارسی، همجون گروه اسمی (np)، گروه صفتی (ap) و گروه قیدی با حرف اضافه (pp) ساختار هسته آغازین تلقی گشته اند و بر این مبنا تحلیل شده اند، با این حال اکثر دستوریان و زبان شناسان بر مبنای توالی عناصر سازنده جمله که ساخت فاعل- مفعول- فعل یا (sov) را ارایه می دهند، این زبان را اساساً زبانی هسته پایانی تصور نموده اند، در این مقاله، نویسنده با استناد به این واقعیت که اکثر گروههای بیشینه زبان فارسی (xps) هسته آغازین اند، این طور استدلال می کند که اگر بتوان تحلیلی برای گروههای فعلی ارایه نمود که مزیتی معنی دار برای توالی sov نسبت به svo قایل نشود، می توان زبان فارسی را اساساً به مثابه زبانی هسته آغازین تحلیل نمود. نویسنده با استناد به شواهدی همچون تولید جمله های مکمل (cps) پس از فعل متعدی، جای دهی ضمایر مرخم (clitics) و جایگاه قید نسبت به هسته گروه فعلی و مکمل آن، در کنار وقوع همزمان توالی (ov) و (vo) به این نتیجه می رسد که در یک تحلیل نحوی نه تنها فرض ساخت زیر بنایی (sov) برای فارسی توجیه نظری ندارد بلکه فرض svo برای این زبان، زیر ساخت فارسی را بهتر تحلیل می کند.