مفهومی نو از زبان‌شناسی کاربردی

دانش زبان‌شناسی کاربردی در طول تاریخِ طولانی حیاتش زیر و بم‌های زیادی متحمل شده است. ‌آنچه در اینجا ترجیحاً از آن به‌ نام حرکت تکاملی زبان‌شناسی کاربردی یاد می‌گردد، در سال 1940 و با دیدگاه مثبت گرایانه (پوزی تیویست) از زبان‌شناسی کاربردی آغاز شد؛ اما در سال 1960، دانش زبان‌شناسی کاربردی به سمت مثبت گرایی فراگیر گرایش یافت و دوره موسوم به الگوی قالبی توسعه یافته از میان این تلاشها سر برآورد. سومین دوره مطالعات و تلاشهای زبان‌شناسی کاربردی به دهه 70 تعلق دارد و اغلب به‌ نام رویکرد واسطه‌ای یا الگوی چند زمینه‌ای شناخته می‌شود. تحقیق فراگیری زبان دوم مرحله بعدی تلاشها در زمینه زبان‌شناسی کاربردی را تشکیل می‌دهد. این مرحله در طول دهه 80 رواج داشت. پنجمین مرحله مطالعات زبان‌شناسی کاربردی با عنوان ساختارگرایی در دهه 90 پدیدار گشت. بالاخره دوره پایانی مطالعات زبان‌شناسی کاربردی از فعالیتهای پساساختاریِ اخیر نشات گرفته و هنوز هم به‌عنوان جنبه‌ای غالب که از طریق آن مطالعات انتقادی متعددی شکل یافته‌اند، مطرح است. نکته‌ای که نباید از ذهن دور داشت این است که زبان‌شناسی کاربردی یک زمینه علمی مسیله محور و مبتنی بر جهان واقع است. آخرین نکته اینکه مفهوم مطالعات انتقادی به‌ویژه زبان‌شناسی کاربردی انتقادی، مسیله‌ای است که مستلزم بررسی عمیق‌تر و تفکر بیشتر است.