رابطه زبان و ژنتیک و یافته‌های جدید علمی در مورد ژن زبان

در پانزده سال اخیر این مسیله که آیا زبان پایه ژنتیکی دارد یا خیر به شدت مورد توجه زبان‌شناسان قرار گرفته است. علت این توجه هم پیدا شدن خانواده‌ای بود که نیمی از اعضای آن در سه نسل دارای مشکلات زبانی بودند. طبیعتاً مسیله تکرار یک بیماری در نسلهای متفاوت در یک خانواده این ایده را به ذهن متبادر می‌کند که مسیله باید مربوط به ژنها باشد. مقاله حاضر به بررسی مطالعاتی می‌پردازد که بالاخص درباره اعضای این خانواده برای اثبات یا رد نظریه ژنتیکی بودن زبان انجام گرفته است و نتایج این تحقیقات را پیش روی خوانندگان قرار می‌دهد. با توجه به یافته‌های کنونی، با وجود شواهدی که در تایید دخالت احتمالی ژنها در زبان آموزی وجود دارد، به نظر نمی‌رسد بتوان ادعا کرد که ژنی مختص زبان پیدا شده است؛ فقط می‌توان گفت ژنی یافت شده است که با زبان ارتباط دارد. بدین صورت که اختلال در کار آن سبب بروز برخی اختلالات زبانی می‌شود؛ اما حتی اینکه آیا این اختلالات عارضه اولیه حاصل از اختلال در این ژن هستند یا عارضه ثانویه کاملاً معلوم نیست.