شیوه‌ای نادر در خوانش زمان مفاهیم نیم‌روز و نیمه‌شب، به‌عنوان نقاط ارجاعی، در یک زبان اشاره خانگی

تحقیقاتِ انجام‌شده بر روی ساعت، عموماً پیرامون چگونگی و مراحل رشدِ دانشِ زمان در افراد گوناگون بوده است، و به‌طور ضمنی چنین فرض شده که تنها یک شیوه خوانشِ ساعت وجود دارد. این نوشته، تفاوتی بسیار مهم را، که در زبان اشاره یک فرد ناشنوا مشاهده شده است، مورد مطالعه قرار می‌دهد. این فرد ناشنوا، ساعت را برپایه دو نقطه ارجاعیِ نیمه‌شب و نیم‌روز می‌خواند. برای‌نمونه، زمانی‌که ساعت 9 صبح است، وی با اشاره نشان می‌دهد که 3ساعت به نیم‌روز باقی مانده است. و یا زمانی‌که ساعت 2صبح، و یا به‌عبارتی 2شب است، او با اشاره نشان می‌دهد که 2 ساعت بعد از نیمه‌شب است. این نوشته در صدد درکِ عللِ پیدایشِ این‌نوع خوانشِ ساعت است. و درنهایت با اشاره به ارتباط میان اوقات شرعیِ اقامه نماز و مفاهیم نیم‌روز و نیمه‌شب به تبیین این شیوه می‌پردازد.