راهبردهای حفظ نوبت در مکالمات دختران دبیرستانی با هم‌سالان، خانواده و دبیران در بیرجند

این مقاله به بررسی راهبردهای حفظ‌نوبت، به‌عنوان بخشی از راهبردهای نوبت‌گیری، در مکالمات دانش‌آموزان دختر دبیرستانی در بیرجند و هم‌چنین تاثیر موقعیت ارتباطی بر این راهبردها، درارتباط ‌با: (1) هم‌سالان، (2) خانواده (خواهر بزرگ‌تر) و (3) دبیران می‌پردازد. برمبنای روش تحلیل‌‌مکالمه در این مقاله، نود دقیقه مکالمه طبیعیِ دونفره و رودررو در هریک از موقعیت‌های مذکور ضبط و مورد تحلیل واقع شده است. نتایج حاصل حاکی از این است که: وقفه‌های پرشده کمترین و وقفه‌های پرنشده بیشترین فراوانی و درصد را در هرسه موقعیتِ مورد مطالعه، به‌خود اختصاص داده‌اند، در موقعیت‌های ارتباط با هم‌سالان و خانواده، نشانه‌های گفتمانی و بازگویی‌ها تقریباً به‌طور یک‌سان به‌کار برده می‌شوند، بر‌خلاف دو موقعیتِ ارتباط با هم‌سالان و خانواده، در موقعیتِ ارتباط با دبیران، بازگویی‌ها بیشتر از نشانه‌های گفتمانی به‌کار می‌روند، انحراف معیارِ به‌دست‌آمده از درصد فراوانی راهبردهای حفظ نوبت در موقعیت‌های ارتباط با هم‌سالان، خانواده و دبیران نشان می‌دهد که پراکندگی داده‌ها در موقعیتِ ارتباط با هم‌سالان کمتر و در موقعیتِ ارتباط با دبیران از همه بیشتر است. به‌عبارت دیگر، داده‌ها در موقعیتِ ارتباط با هم‌سالان همگن‌تر و در موقعیتِ ارتباط با دبیران ناهمگن‌ترند.