دیرشِ واکه، دیرشِ بست و واک‌داریِ بست در انفجاری‌های پایان کلمه در زبان فارسی

واک‌داری یکی از مشخصه‌های تمایزدهنده در انفجاری‌های زبان فارسی است. با توجه به این‌که انفجاری‌ها در کدام‌یک از جایگاه‌های آغازی (cv)، میانی (vcv) و یا پایانی (vc) قرار بگیرند، ویژگی‌های صوت‌شناختیِ متفاوتی پیدا می‌کنند. مطالعاتِ پیشین نشان داده‌اند که دو سرنخ صوت‌شناختیِ دیرشِ بست و دیرشِ واک در زمانِ بست در تمامی جایگاه‌ها ازجمله سرنخ‌های بالقوه تقابل واک‌داری به‌شمار می‌روند. دیرش واکه نیز از سرنخ‌های شناخته‌شده این تقابل در محیط (vc) است. مطالعه حاضر با هدف بررسیِ این سرنخ‌های بالقوه در ایجاد تمایز میان انسدادی‌های واک‌دار و بی‌واک در جایگاه پایانیِ کلمه صورت گرفته است. در این مطالعه با استفاده از نرم‌افزار پرات متغیر دیرش واکه ماقبل همخوان، دیرش بست و دیرش واک در زمانِ بست، در واژه‌های /سود/- /سوت/، /سوگ/- /سوک/ و /توب/- /توپ/ مورد بررسی قرار گرفته است. پس‌از تجزیه و تحلیل آماری به‌وسیله نرم‌افزار spss مشخص شد که هرسه متغیرِ فوق می‌توانند به‌عنوان سرنخِ تمایز واک‌داری در جایگاه پایانیِ کلمه تاثیرگذار باشند.