افزوده‌های صفت در فارسی در دستور وابستگی

افزوده صفت به آن دسته از وابسته‌های صفت اطلاق می‌شود که در ساختِ ظرفیتیِ این جز ِ کلام قرار ندارد، یعنی جزو متمم‌های آن نیست. افزوده‌ها پس از بیرون‌آمدنِ کلمات از واژگان و قرارگرفتنِ آنها در ساخت‌های نحویِ گوناگون، به آنها افزوده می‌شوند. هدف ما در مقاله حاضر این است که براساس نظریه وابستگی به این سوال ها پاسخ دهیم که آیا صفت های فارسی نیز همچون افعال و اسم ها دارای افزوده هایی هستند، و اگر هستند این افزوده ها کدامند؟ دیگر اینکه افزوده‌های صفت به چه صورت‌هایی بیان می‌شوند و جایگاه آنها، نحوه توزیع آنها و جهت افزودگی و اتصال آنها به هسته چگونه است؟ در پایان به این نتیجه رسیدیم که صفات فارسی دارای دو دسته افزوده هستند به شرح زیر: 1. افزوده عام صفت، 2. افزوده خاص صفت. در این مقاله همچنین مشخص کرده‌ایم که این افزوده ها عمدتاً به شکل قیدِ صفت و صفتِ صفت ظاهر می-شوند. افزوده‌های خاص صفت نسبت به افزوده‌های عام صفت از میزان وابستگی بیشتری با هسته برخوردارند. به عبارتی دیگر، افزوده‌های خاصِ صفت تنها هسته گروه صفتی را توصیف می‌کنند، در صورتی که افزوده‌های عام، کل گروه صفتی را توصیف می‌کنند. از نظر جایگاه و توزیع آنها در ساخت گروه صفتی، هر دو نزدیک به هسته به‌کار می‌روند، با این تفاوت که افزوده عام صفت در فارسی معمولاً قبل از هسته، و افزوده خاصِ صفت معمولاً بعد از هسته به‌کار می‌رود. .