قواعد ساخت سازه‌ایِ فارسی باستان در کتیبه بیستون

مقاله حاضر به بررسی قواعد ساخت سازه‌ای فارسی باستان در کتیبه بیستون می‌پردازد. قواعد ساخت سازه‌ای این امکان را فراهم می‌کند تا بتوان جایگاه هسته را نسبت به وابسته‌هایش در گروه‌های نحوی مختلف از قبیل گروه اسمی، گروه فعلی، گروه حرف اضافه‌ای، گروه صفتی و گروه قیدی تعیین کرد. تجزیه و تحلیل داده‌ها با تکیه بر نمونه‌ها و مثال‌هایی از کتیبه بیستون، به‌عنوان مهم‌ترین و مفصل‌ترین متن فارسی باستان، صورت گرفته است. از تحلیل گروه‌های نحویِ فارسی باستانِ به‌کار رفته در کتیبه بیستون و با توجه به ویژگی تصریفی این زبان چنین استنباط می‌شود که در اکثر گروه‌های نحوی، هسته تمایل به جایگاه پایانیِ گروه دارد. بنابراین بر اساس بسامد وقوع، شاید بتوان فارسی باستان را، در ساخت‌های بی‌نشان، زبانی هسته‌پایان دانست.