کانونی سازی در زبان فارسی

زبان فارسی ازجمله زبان‌هایی است که در آن کانونی‌سازی رخ می‌دهد. درنتیجه رخ‌دادِ این پدیده، که نمونه‌ای از قلبِ نحوی به‌شمار می‌رود، سازه نحویِ کانونی شده یا در سطح ساخت ظاهری جابه‌جا می‌شود و یا در سطحِ صورتِ منطقی به جایگاهِ شاخصِ فرافکنِ کانون. یافته ها نشان می‌دهد که: (الف) حرکت کانونی‌سازی، قبل از بازنمون ، ضرورتاً منجر به خوانشِ تقابلی نمی‌شود، (ب) کانونی‌سازی شامل حرکتِ کلِ سازه کانونی‌شده در سطح منطقی است، و فقط حرکتِ مشخصه کانون نیست، آن‌‌گونه که در ادبیاتِ مربوط ادعا شده است. (ج) در زبانِ فارسی، کانونی‌سازیِ تقابلیِ دو سازه نحویِ ذاتاً غیرکانونی نیز امکان‌پذیر است.