سیاست نفی مدارا در امور کیفری؛ عوام‌گرا یا اخلاق‌مند؟

در میان نظریات ارائه شده در توجیه مجازات، نظریه استحقاق مجرم تنها نظریه‌ای است که ‌می‌توان برای آن، مبنای غریزی قائل شد. سیستم شهودی عاطفی ذهن انسان که خارج از منطق آگاهانه عمل ‌می‌کند، همواره مجازات افراد خطاکار را مطالبه ‌می‌نماید. مجازات‌های سودگرایانه، اگرچه بر مبنای گفتمان‌های اجتماعی و احترام به آزادی‌های فردی‌، جایگاه وسیعی در سیاست‌گذاری کیفری به دست آوردند، اما در دهه‌های اخیر رویکردهای نفی مدارا در نظام کیفری کشورها و طرح تئوری‌هایی مانند «هویج و چماق» که در دولت‌هایی موسوم به دولت رفاه ظهور نمود، جایگاه این سیاست‌گذاری را متزلزل کرد. دلایل روان‌شناختی، جرم‌شناختی و جامعه‌شناختی، اگر به طور قطع لزوم ناخوشایندیِ مجازات را اثبات ننمایند، لااقل آن را از یک رویکرد عوام‌گرای صرف خارج کرده و در قالب یک گفتمان علمی ‌مطرح ‌می‌نماید. نادیده‌انگاری استحقاق مجرم‌ به ویژه در مجازات‌هایی که به حال متهم مناسب‌تر است‌، منجر به تعارض میان سیاست‌گذاری کیفری و مطالبه عمو‌می ‌‌می‌شود و آرمان نهایی کاهش جرم را محقق نمی‌کند؛ لذا به کارگیری نهادهایی مانند زندان اصلاحی‌، جایگزین‌های حبس و مولفه‌های سقوط مجازات در متن قانون و آراء قضایی باید با مداقه فراوان و مشارکت بزه‌دیده صورت پذیرد.

rejection of leniency: a populist or moral approach?

when it comes to justifying punishment، the idea that a criminal deserves it is the only argument that seems to have an instinctive basis. human intuition and emotions، operating beyond conscious reasoning، always demand a reaction to criminal behavior. this tendency to react is so strong that even after the decline of retributivism in the 1980 decade، isolated rehabilitation discourses . however، some argue that strict responses are mainly driven by the agendas of policymakers، who frame them as the will of the people. this study uses a descriptive-analytical approach and philosophical reasoning to explore whether harsh responses to crime are simply the product of lawmakers' intentions or if they genuinely reflect public demand. the findings suggest that the desire for punishment is deeply rooted in both individual and social instincts، shaped by a form of moral upbringing. therefore، the tendency toward retributivism and rejecting leniency is a genuine public demand that can be defended in academic discussions.