نحوه تقسیم مسئولیت بین عاملان زیان در فقه اسلامی و قانون مجازات اسلامی سال 1392
|
|
|
|
|
|
|
|
نویسنده
|
کاظمی محمود ,قسمتی تبریزی علی
|
|
منبع
|
حقوقي دادگستري - 1402 - دوره : 87 - شماره : 122 - صفحه:281 -315
|
|
چکیده
|
در فرضی که چند عامل مشترکاً در وقوع یک حادثه دخالت دارند و زیان حاصله مستند به تمام آنهاست، برای تقسیم مسئولیت بین عاملان زیان، در نظامهای حقوقی دنیا معیارهای مختلفی مطرح شده و سرانجام این امر به اختیار دادگاه نهاده شده تا با لحاظ تمام عوامل، سهم هر یک را به طور منصفانه معین کند، اما در حقوق اسلام بر مبنای ادله نقلی و عقلی، نظریه تساوی مسئولیت پذیرفته شده است. با تصویب قانون دیات این نظر وارد حقوق موضوعه ایران شد، اما رویه قضایی تحت تاثیر دکترین و با این توجیه که تساوی مسئولیت مبتنی بر فرض برابری تاثیر هر یک از عاملان زیان است، با ارجاع امر به کارشناس، به زعم خود سهم هر یک از عاملان را بر مبنای میزان تاثیر او در ایجاد زیان معین میکرد. با تصویب قانون مجازات اسلامی در سال 1392، این رویه محاکم در برخی از صور اجتماع اسباب (مواد 526 و 527) در شمایل قانون درآمد؛ در حالی که در فروض دیگر (مواد 453، 528 و 533) همچنان از نظریه تساوی مسئولیت پیروی شده است. اتخاذ معیارهای مختلف از سوی قانونگذار که تشتت آراء را در پی دارد، توجیه منطقی ندارد و شایسته یک نظام حقوقی منسجم نیست؛ افزون بر این، عدول از نظریه تساوی مسئولیت در برخی فروض، خلاف موازین شرع به نظرمیرسد. در این مقاله ضمن تبیین مبانی عقلی و نقلی نظریه تساوی مسئولیت در فقه اسلامی، از نتایج آن در تفسیر مواد قانون مجازات اسلامی و تعیین موضع قانونگذار در موضوع حاضر استفاده میشود.
|
|
کلیدواژه
|
اجتماع اسباب، اشتراک در زیان، سبب و مباشر، قارصه، مبانی تساوی مسئولیت
|
|
آدرس
|
دانشگاه تهران, دانشکده حقوق و علوم سیاسی, گروه حقوق خصوصی و اسلامی, ایران, دانشگاه سمنان, ایران
|
|
پست الکترونیکی
|
ali_ghesmati@semnan.ac.ir
|
|
|
|
|
|
|